Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het washuis van Chavannes, gelegen in Montceau-les-Mines (Saône-et-Loire), werd gebouwd tussen 1922 en 1923 onder impuls van de Blanzy Houillères. Ontworpen als kolenwasser, werd het een van de krachtigste mineralenverwerkingsinstallaties in Europa, met een capaciteit van 1000 ton per uur. Het geëlektrificeerde spoorwegnet, uniek in Frankrijk, verbond de winningsputten en het station via een metalen brug over het Canal du Centre. De installaties, die na 1950 werden gemoderniseerd, werkten tot november 1999.

Het terrein beslaat 32 hectare, met een grond rechts van de weg van 8.000 m2, en omvat verwerking lijnen, kantoren, douches en arbeiderswoningen. Architectureel gecombineerd met gewapend beton, ijzeren panelen en bakstenen, met schuurtjes en lange daken. Het onderstation, de kleedkamers en het washuis zelf hadden schijnbare metalen lijsten. Na de sluiting werd de site in 2000 opgenomen als historische monumenten met het label "Herritage of the 20th century," maar de degradatie leidde tot de annulering in 2020.

Ondanks omschakelingsprojecten (internationale concurrentie in de jaren 2000) heeft geen enkele financiering de bescherming ervan mogelijk gemaakt. Vandaag de dag blijft de Chavanne-was, symbool van het industriële tijdperk van de mijnbouw, een woestenij die wordt bedreigd met ontmanteling. Het geëlektrificeerde spoorwegnet, gedeeltelijk bewaard gebleven, en zijn rivierhaven getuigen nog van zijn historische betekenis in het mijnbouwbekken Bourgogne-Franche-Comté.

Externe links