Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abattoirs, Museum - Frac Occitanie Toulouse, worden geïnstalleerd in de voormalige gemeentelijke slachthuizen van Toulouse, ontworpen door de stedelijke architect Vitry tussen 1825 en 1831. Dit complex, gebouwd op de linkeroever van de rivier de Garonne, voldeed aan de behoefte aan rationalisering en hygiëne voor het slachten van dieren. Het oorspronkelijke project, geïnspireerd door de Basiliek van Saint-Sernin, onderscheidt zich door zijn neoklassieke monumentaliteit, zijn bakstenen bogen en zijn geometrische symmetrie. Het werk werd voltooid in 1832, hoewel latere ontwikkelingen, zoals een beschermende muur in 1838 of dijken in de jaren 1950, markeerden haar evolutie. De activiteit werd in 1988 beëindigd om gezondheidsredenen en om structurele redenen, voordat een inscriptie op historische monumenten in 1990.

De transformatie van slachthuizen tot een modern en hedendaags kunstmuseum werd in 1991 besloten door een gezamenlijke vereniging van de stad Toulouse, de regio Midi-Pyrénées en de staat. Dit project maakte deel uit van een proces van het rehabiliteren van erfgoedplaatsen, zoals in Bordeaux of Barcelona, en was bedoeld om de wijk Saint-Cyprien te stimuleren. In 1995 fuseerden drie entiteiten: het Museum voor Moderne en Hedendaagse Kunst van Toulouse (gecreëerd in 1984), de FRAC Midi-Pyrénées (1984) en het CRAC de Labège (1985). De architecturale wedstrijd, gewonnen door Antoine Stinco en Rémi Papillault, bevorderde een restauratie trouw aan de oorspronkelijke geest van Urbain Vitry, met discrete hedendaagse interventies.

Het museum opende in 2000, het behoud van de naam Les Abattoirs om de vereniging van de drie stichtende structuren te symboliseren. Zijn tentoonstellingsruimte, georganiseerd rond een centraal schip en onderpand, bevat grote werken zoals een podiumgordijn van Pablo Picasso, afwisselend gepresenteerd in een theatermuseum. De collecties, van de depots van het Musée des Augustins, het FRAC, en particuliere donaties (zoals die van Daniel Cordier of Rodolphe Stadler), bestrijken moderne en hedendaagse kunst, met de nadruk op naoorlogse Europese bewegingen. Het gebouw, geopend op de Garonne via de Raymond-VI tuin, belichaamt vandaag een dialoog tussen industrieel erfgoed en artistieke creatie.

De geschiedenis van de slachthuizen weerspiegelt de stedelijke en gezondheidsontwikkelingen van Toulouse: eerst een utilitarische plaats gekenmerkt door uitbreidingen en crises (zoals de stopzetting van het wederopbouwproject in 1913) werd het een symbool van culturele omschakeling. Het museum werd achtereenvolgens beheerd door Alain Moussigne (1995/2012), Olivier Michelon (2012/2012/2016), Annabelle Ténèze (2016/224), daarna Lauriane Gricourt uit 2024. Deze plek, zowel serre als laboratorium, illustreert de vitaliteit van de hedendaagse kunst in Occitanie, met behoud van het architectonische geheugen van de stad.

Externe links