Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van de Héaux-de-Bréhat werd tussen 1835 en 1840 gebouwd door de ingenieur Léonce Reynaud op de riffen van de zwaarden van Tréguier, bij Pleubian. Dit gedurfde project, in opdracht van de Vuurtorencommissie in 1831, had tot doel bij elk getij een eersteklas vuurtoren op een ondergedompelde rots te installeren. De werkzaamheden, die onder extreme omstandigheden werden uitgevoerd, werden gekenmerkt door vertragingen, stakingen en aanzienlijke begrotingsoverschrijdingen. De arbeiders leefden in precaire omstandigheden op een metselwerkplatform blootgesteld aan de elementen.

De bouw van de vuurtoren vereiste technische innovaties, zoals de montage van granieten stenen door 'baronde kiels' en het gebruik van grondgesneden blokken en vervolgens vervoerd naar het terrein. De vuurtoren, oorspronkelijk 47 meter hoog, werd op 1 februari 1840 geopend. In 1944 dynamiseerden de Duitsers de top van de toren en vernietigden 15 meter structuur. Na de oorlog werd de vuurtoren herbouwd en verhoogd van een verdieping naar 57 meter en werd geautomatiseerd in 1982.

De vuurtoren van de Héaux-de-Bréhat is een belangrijke getuigenis van de geschiedenis van de Franse maritieme tekens. Het is de op één na oudste vuurtoren van Frankrijk, na het plateau du Four. De architectuur, die een massieve basis en een slanke kolom combineert, weerspiegelt de evolutie van vuurtorenbouwtechnieken in de 19e eeuw. De overblijfselen van de arbeidershuizen, nog zichtbaar, herinneren aan de moeilijke omstandigheden van de bouw.

Léonce Reynaud, de architect van de vuurtoren, markeerde de geschiedenis van maritieme borden in Frankrijk. Deze vuurtoren, een symbool van zijn werk, was ontworpen om de extreme omstandigheden van het Kanaal te weerstaan, met gewelddadige stromingen en verschrikkelijke uitbarstingen. Na de gedeeltelijke vernietiging in 1944 werd het gebouw identiek gereconstrueerd en behoudend zijn architectonisch en technisch erfgoed.

De vuurtoren kende verschillende technische veranderingen, van een wit vast licht in 1840 tot een wit knipperlicht in 1903, en vervolgens een geautomatiseerd systeem in 1982. De gebruikte materialen, zoals het blauwe graniet van Morvil Island en de honingraat van Bréhat Island, droegen bij tot de stevigheid ervan. Vandaag blijft er een essentieel referentiepunt voor de navigatie in de baai van Saint-Brieuc.

Externe links