Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het seigneuriële huis van de Escuray, gelegen in Prinquiau in de Loire-Atlantique, vindt zijn oorsprong aan het einde van de 14e eeuw, rond 1390, in de vorm van een middeleeuws Bretonse herenhuis. Een dendrochronologisch onderzoek uitgevoerd in 2018 door het bedrijf Dendrotech bevestigde dat de balken van het frame afkomstig waren van bomen die tussen 1385 en 1398, gebruikt "groen" kort daarna. Dit herenhuis, waarschijnlijk voorafgegaan door een feodale motte uit de Vikinginvasie (IXe-Xe eeuw), was een hoge strategische plek in Bretagne. Zijn eerste gecertificeerde eigenaar, Jean du Cellier, Seneschal de Nantes en Rennes in de 15e eeuw, maakte hem een symbool van seigneuriële macht.

Aan het begin van de 17e eeuw werd het herenhuis grondig getransformeerd door René de la Lande en zijn vrouw Françoise de Mareil, getrouwd in 1598. Ze vergrooten het hoofdlichaam door een symmetrische rechtervleugel toe te voegen aan het bestaande, waardoor een U-vormig vlak rond een achthoekige toren werd gevormd door een dovecote. Vier ramen in Bretonse renaissancestijl, typerend voor de periode, versierden vervolgens de noordelijke gevel. Echter, de vroegtijdige dood van het echtpaar (1608 en 1613) stortte hun erfgenamen in financiële moeilijkheden, wat leidde tot de verkoop van het landgoed in 1667 aan Jean de la Boudonnaye, heer van Bratz.

Het kasteel had een moeilijke periode tijdens de Revolutie. In 1793, tijdens de Slag bij Savenay (Virée de Galerne), republikeinse troepen, op zoek naar de Marquise de La Rochejacquelein, vluchtelingen op een nacht in de Escuray, vandaliseerde het huis en vernietigde zijn dovecote. De toenmalige eigenaar, Denis-Jean Espivent de la Villeguevraye, een royalist werkzaam in het Condé leger, werd gevangen gezet, terwijl zijn familie ook werd onderworpen aan onderdrukking. Zijn neef, François Espivent de Perran, een anti-Engelse zeeman en prive-eigenaar, erfde de site in 1808 na jaren van gevangenschap in Engeland. De familie Espivent, gekenmerkt door haar koninklijke inzet, markeerde Prinquiau voor meer dan een eeuw, tot de uitbreiding van het landgoed door Yvonne Espivent in 1916.

In de 19e eeuw herbouwde Denis Espivent de Perran (1823-1891), burgemeester van Prinquiau, het kasteel gedeeltelijk en wijdde zich aan zijn gemeente: een gerenommeerde botanicus, zorgde hij gratis voor de bewoners en financierde hij de opvoeding van arme kinderen. Zijn erfgenaam, Yvonne, zal het land geleidelijk verkopen voordat graaf Raymond de Maistre, de laatste bewoner, in 1993 overlijdt. In 1994 werd het huis gerenoveerd door de vereniging ARPE, opgericht in 2009, die culturele evenementen organiseert en fondsen verzamelt voor het behoud ervan.

In 1997 werd een historisch monument geregisseerd, in de Escuray bevinden zich nu het middeleeuwse en renaissancehuis, de overblijfselen van een vermoedelijk feodale motte en een gesloten tuin. Het park van 25 hectare, dat voor het publiek toegankelijk is, getuigt van het seigneuriële verleden en de historische omwentelingen van Bretagne, van de godsdienstoorlogen tot de revolutie. De gelamineerde dakramen, de achthoekige toren en de afdelingsarchieven (fondsen 186 J) maken het tot een sleutellocatie voor het begrijpen van architectuur en Bretonse samenleving tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd.

Externe links