Bouw van het huis vers 1558 (≈ 1558)
Uitgegeven door Guillaume André, Sieur de Kerlesté.
1871
Gekocht door Charles Jacque
Gekocht door Charles Jacque 1871 (≈ 1871)
Herstel en ontvangst van kunstenaars door de schilder.
1908
Creatie van Saint-Yves-plein
Creatie van Saint-Yves-plein 1908 (≈ 1908)
Isoleer het huis in het stedelijke landschap.
18 juillet 1966
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 18 juillet 1966 (≈ 1966)
Bescherming van gevels en daken door stop.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Guillaume André - Sir van Kerlesté, waarschijnlijk sponsor
Een lokale invloedrijke familie.
Charles Jacque - Schilder en restaurateur (19e eeuw)
Koper in 1871, gastheer van kunstenaars.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis Guillaume André is een 16e eeuws huis gelegen in het hart van de Croisic, in de Loire-Atlantique. Gebouwd rond 1558 vormt het een opmerkelijk voorbeeld van de civiele architectuur van de Bretonse renaissance, die steen en hout mixt. De West Gable, vooral netjes, en de corbellatie ervan weerspiegelen de knowhow van de ambachtslieden van die tijd. Oorspronkelijk was dit huis waarschijnlijk gelinkt aan Guillaume André, Sieur de Kerlesté, uit een invloedrijke familie met verschillende burgemeesters van de Croisic. De veronderstellingen die erop duiden dat hij een thuis was voor de parochie penningmeester of de stadskapitein blijven echter onbevestigd, misschien als gevolg van verwarring met de functies van de familie André.
Door de eeuwen heen heeft het huis meerdere eigenaren gekend. In 1871 werd het overgenomen door Charles Jacque, een Parijse schilder die zich vestigde in de Croisic en zijn restauratie begon. Deze laatste verwelkomt kunstenaars en helpt om van deze plek een cultureel thuis te maken. De noordelijke gevel, met houten panelen, is omlijst door twee tandwielen, terwijl de begane grond, nu uitgerust met een arcade winkel, onlangs is gerenoveerd van de originele stenen. Houten frame, complex, presenteert verschillende patronen op de vloeren: van varen draden tot de eerste en kruisen van St Andrew's in de tweede. Sommige delen behouden nog een nummering in Romeinse cijfers, overblijfsel van de assemblagetechnieken van de periode.
De zuidelijke gevel verloor zijn houten gedeelte tijdens de 19e eeuwse restauraties, waarschijnlijk vanwege zijn oudheid. Het huis, geïsoleerd sinds de oprichting van Place Saint-Yves in 1908, werd vermeld als historische monumenten in 1966 voor zijn gevels en daken. De geschiedenis weerspiegelt zowel de architectonische evolutie van de regio als de maatschappelijke transformaties, van haar oorspronkelijke rol in de middeleeuwse stad tot haar renaissance als artistieke plaats in de 19e eeuw.