Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het halfbekleed huis van Braine, bekend als "Spaans" of "huis met de bloem van lelies," ligt aan het einde van Rue du Martroy, op de hoek van Place Charles-de-Gaulle. Het oudste deel, daterend uit de 15e eeuw, omvat een stenen toren met propellertrap, typisch voor middeleeuwse architectuur. De aangrenzende vleugels, toegevoegd aan het begin van de zestiende eeuw, gedeeltelijk omhullen deze toren, alleen de top van die vandaag de dag uit het dak. De begane grond, volledig van steen, ooit gehuisvest een charcuterie winkel, terwijl de vloer beschikt over corbellations en houten panelen gevuld met bakstenen.

Het huis was oorspronkelijk eigendom van de priorij van Saint-Rémi in Braine, zoals blijkt uit een gemarteld wapenschild boven de cochèredeur, waar ooit een schild van Frankrijk verscheen. In de 16e eeuw stond het bekend als het "huis van de bloem van Lis," waarschijnlijk met betrekking tot dit wapenschild. Na de Fronde en de Spaanse bezetting van de regio door de aartshertog Léopold-Guillume van Habsburg, nam ze de bijnaam "Spaans huis." Handelingen van de 18e eeuw, zoals die van 1718 suggereren dat het diende als een postkantoor en herberg, met overblijfselen van stabiele en smederij nog zichtbaar een paar decennia geleden.

Het huis werd gedeeltelijk geclassificeerd in 1927 en vervolgens in 1931 als historische monumenten, het werd gerestaureerd na de overname door de burgemeester van Braine in 1994, vervolgens verkocht aan een individu. De werken onthulden oude voorwerpen (pot, dolk, tegels van aardewerk) vandaag tentoongesteld in het raam van de oude winkel. Deze elementen, evenals de hybride architectuur (steen, half-timbers, bakstenen), maken het een zeldzame getuigenis van de stedelijke en ambachtelijke evolutie van Braine van de middeleeuwen tot de moderne tijd.

De geschiedenis weerspiegelt de politieke en sociale omwentelingen in de regio, van de koppeling met de Benedictijnse priorij tot haar rol in pre-industriële communicatienetwerken. De nabijheid van het Benedictijnse klooster (nu een rusthuis), waarvan de kloostermuur nog steeds de achtertuin beperkt, onderstreept haar verankering in de religieuze en economische structuur van de stad. De sporen van de charcuterie storefront, zichtbaar tot 2014, herinneren ook aan het recente ambachtelijke gebruik, voordat het erfgoed wordt bewaard.

Externe links