Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Maison de la danse de Lyon werd geboren in 1980 in de voormalige kamer van de Festivals van La Croix-Rousse, gedragen door vijf Lyon choreografen (Claude Decaillot, Michel Hallet Eghayan, Lucien Mars, Hugo Verrecchia, Marie Zighera) en geregisseerd door Guy Darmet. Dit baanbrekende project, het eerste in Frankrijk dat volledig gewijd is aan dansen, is een direct succes. In 1984 lanceerde het Huis de Dance Biënnale, die zijn rol als regionale netwerkleider versterkt.

In 1992 verhuisde de instelling naar het 8e theater, een gebouw gebouwd in 1968 door Pierre Bourdeix, student van Tony Garnier. Dit theater, oorspronkelijk ontworpen als een veelzijdige ruimte (shows, tentoonstellingen, recepties), werd bekritiseerd vanwege de architectuur die koud en onvriendelijk wordt geacht. Na opeenvolgende herstructureringen (1986 door Jérôme Savary, 1993 om de scène aan te passen aan de dans, 1999 door Pierre Maurice), wordt het een emblematische plek met een ommeting van 1.140 plaatsen en speciale apparatuur (creatieve studio, videobibliotheek van 1000 shows).

Het gebouw, gekenmerkt door het modernistische erfgoed van Garnier, is gunstig voor verkeersruimten en modulariteit. De renovaties van 1999 onder leiding van Guy Darmet transformeren de openbare ruimtes (hal, videobar Ginger en Fred, Jorge Donn studio) en verbeteren de bereikbaarheid. In 2022 volgde Tiago Guedes Dominique Hervieu op in leiderschap en benadrukte de vitaliteit van deze grote instelling voor hedendaagse dans.

Architectureel belichaamt het 8e Theater de principes van Tony Garnier: grote volumes, schijnbare beton, en integratie van toeschouwersstromen. Ondanks de eerste uitdagingen (complexe oriëntatie, moeilijke monitoring), is de site een model van culturele conversie, waarbij architectonisch erfgoed en fase-innovatie worden gecombineerd. Het Maison de la danse ontwikkelt ook een documentaire missie, met een unieke videodatabase in Europa.

Programmering mixt internationale en regionale opkomende bedrijven, terwijl kunstenaarswoningen en partnerschappen (zoals de Biënnale) het bereik versterken. De site omvat ook hybride ruimtes, zoals de lovenswaardige ontvangstruimte of de Jacques Demy-zaal gewijd aan vertoningen, die een verlangen naar openheid en diversiteit van het publiek weerspiegelen.

Externe links