Bouw van de toren 4e quart du XVIe siècle (≈ 1687)
Bouwperiode bevestigd door Monumentum.
9 janvier 2007
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 9 janvier 2007 (≈ 2007)
Totale bescherming van het gebouw op bestelling.
14 décembre 2007
Wijziging van het beschermingsbevel
Wijziging van het beschermingsbevel 14 décembre 2007 (≈ 2007)
Details over de beschermde omgeving.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het hele gebouw (Box B1,108): registratie bij beschikking van 9 januari 2007, zoals gewijzigd bij beschikking van 14 december 2007
Kerncijfers
Information non disponible - Eigenaren of sponsors niet vermeld
De brontekst vermeldt geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het fort Urbalacone, geclassificeerd als een historisch monument, illustreert de civiele verdedigingsarchitectuur van Corsica aan het einde van de 16e eeuw. Het behoort tot de typologie van de sterke dozen, van versterkte huizen die diende als een kern van dorpen tussen de veertiende en zestiende eeuw. Deze constructies, hoewel niet ontworpen als forten, opgenomen defensieve elementen: overhangende positie, verkorting over de ingang, en granieten balgen muren. Hun eigendom werd vaak geassocieerd met adellijke families of lokale notabelen, wat een duidelijke sociale hiërarchie op het Corsicaanse platteland van die tijd weerspiegelt.
De Urbalacone toren onderscheidt zich door zijn bijna vierkante vlak en zijn interieurstructuur verdeeld in drie niveaus, gescheiden door houten vloeren. Het dak, met twee delen bedekt met grachtentegels, was kenmerkend voor de landelijke constructies van het gebied. Haar dominante positie, boven de oude weg naar het dorp, versterkt haar rol zowel residentiële als symbolische. Het gebouw werd in 2007 opgenomen in de historische monumenteninventaris, met bescherming die het hele gebouw bedekte en het belang van het erfgoed benadrukte.
Sterke dozen zoals Urbalacone getuigen van spanningen en beschermingsbehoeften in Renaissance Corsica. Zij belichaamden de lokale macht, terwijl zij een relatief toevluchtsoord vormden in tijden van onzekerheid. Hun verspreiding in het landschap weerspiegelde vaak communicatieassen en strategische punten, zoals gesuggereerd door de nabijheid van de toren naar de oude weg die naar het dorp leidt. Deze sterke huizen speelden dus een centrale rol in de ruimtelijke en sociale organisatie van Corsicaanse plattelandsgemeenschappen.