Eerste schriftelijke vermelding 1350 (≈ 1350)
Tellen toen Dauphiné bij Frankrijk kwam.
1540
Eigendom van ruïnes
Eigendom van ruïnes 1540 (≈ 1540)
Hij is van Gilles en Jean de Ruins.
XVe siècle
Eerste bouw
Eerste bouw XVe siècle (≈ 1550)
Gebouw voor verdediging tegen de Savoyards.
XVIIe siècle
Verfraaien
Verfraaien XVIIe siècle (≈ 1750)
Veranderingen door de familie van Boissac.
2025
MH-classificatie
MH-classificatie 2025 (≈ 2025)
Volledige registratie bij decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het Fort van het Witte Huis, in zijn geheel, met inbegrip van het huis, de dovecote en de gemeenten, gelegen 55 Route de Marlieu op Parcel nr. 224, weergegeven in kadaster sectie D, als afgebakend in rood op het plan gehecht aan het decreet: inschrijving bij volgorde van 6 februari 2025
Kerncijfers
Gilles de Ruins - Eigenaar in 1540
Mede-eigenaar van Jean de Ruins.
Jean de Ruins - Eigenaar in 1540
Geassocieerd met Gilles de Ruins.
Famille de Boissac - Eigenaren in de 17e eeuw
Verantwoordelijk voor de verfraaiingswerkzaamheden.
Oorsprong en geschiedenis
Het Witte Huis, gelegen in Saint-Didier-de-la-Tour in Isère, is een historisch monument waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de veertiende eeuw, zoals blijkt uit zijn verschijning in een telling van 1350 toen de Dauphiné toetreden tot het Koninkrijk Frankrijk. Oorspronkelijk gebouwd om zich te verdedigen tegen Savoyard invallen, het nu bestaat uit een twee verdiepingen tellend huis bedekt met een "dolphin" dak, geflankeerd door een hoek toren, en een groot lichaam van gemeengoed georganiseerd op plein. Deze gebouwen, gekenmerkt door aanbevelingen in de zeventiende en negentiende eeuw, huisvesten nog steeds middeleeuwse elementen zoals 15e eeuwse kastanjeplafonds of 16e eeuwse terracotta vloeren.
In de 15e eeuw speelde het sterke huis een defensieve rol in een context van grensspanningen met Savoye. De architectonische sporen, zoals de gracht nu bedekt met een vijver of de overblijfselen van een buitenmuur (waarvan de dovecote deel uitmaakt), herinneren zich deze oorspronkelijke roeping. De gekerfde poort van de gevel, toegevoegd in de zeventiende eeuw, evenals de schoonheidswerken uitgevoerd door de familie Boissac op hetzelfde moment, illustreert de evolutie naar een meer residentiële landhuis. De gemeenten daarentegen combineren landbouwuitrusting (oven, pers, stallen) en getuigen van de economische activiteit die verband houdt met het landgoed.
De geschreven bronnen noemen het huis als eigendom van Gilles en Jean de Ruins in 1540, dan van de familie van Boissac in de zeventiende eeuw, die daar interieur- en exterieur regelingen maakt. In de 19e eeuw veranderde het monument meerdere keren van hand, wat leidde tot veranderingen zoals de vervanging van timmerwerk. Ondanks deze transformaties blijven originele elementen over, zoals de rechter trap van de 17e eeuw, keukentuinen of decors geschilderd onder het dak van het huis. Volledig gearchiveerd (logis, duivenier et communs) op volgorde in 2025, belichaamt het sterke huis zowel het Dauphiniaanse militaire erfgoed als de aanpassing van seigneuriale woningen aan latere tijden.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen