Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het fort van de Farguettes, gelegen in Crespinet in Tarn (Occitanie), is een gebouw uit de 14e eeuw geclassificeerd als een historisch monument in 2006. Gebouwd in een meander van de Tarn, onderscheidt het zich door zijn ongebruikelijke locatie onder een rotsachtige bar, waarschijnlijk als gevolg van bestaande ondergrondse galeries die dienen als toevluchtsoord. Deze galerijen, met nog raadselachtige functies, konden de naam Farguettes (kleine smederij) verklaren, hoewel er geen spoor van erts ter plaatse werd bevestigd.

De site werd voor het eerst genoemd in 1396 als Raymond Gasc, een lokale edelman. De familie Gasc, die ten minste de dertiende eeuw in de Tarn Valley machtig was, vestigde een seigneury in verband met uitgebreide feodale rechten. De archieven tonen hun betrokkenheid bij regionale conflicten, met name tegen de Engelsen en in de strijd voor het bisdom Albi. Het kasteel, aangeduid als Fargas fort in middeleeuwse teksten, gehuisvest seigneuriale handelingen uit 1434.

In de 16e eeuw kwam het sterke huis in handen van de families van Castelnau, Valéry en Rotolp, het laatste omarmde het protestantisme. Abel de Rotolp, heer van de Fargutes aan het begin van de zeventiende eeuw, woont daar na de vernietiging van zijn andere kasteel door de katholieken. De lokale traditie roept een bezoek van Hendrik IV aan de Fargutes op, waar hij twee ormen van tolerantie plantte ter ere van Abel, een gematigde protestantse figuur. De familie Rotolp verliet echter geleidelijk de site ten gunste van Castres, een protestants intellectueel centrum, waardoor het huis werd teruggebracht tot een landgoed.

In de 18e eeuw verwierf dominee François Cammas het kasteel in 1751, toen in ruïnes, en ondernam kostbaar werk om het te herstellen. Hij kocht feodale rechten in de regio, maar zijn beweringen werden belemmerd door de revolutie. Het kasteel, dat werd gebruikt als schuilplaats voor een refractaire priester in 1798, leed degradatie (markering van wapenschilden). Na 1877 verhuisde hij naar de familie van Lapanouse, waarna hij afnam op een boerderij voordat hij werd gerestaureerd in de 21e eeuw, het verkrijgen van het Heritage Foundation label.

Architectuur behoudt het sterke huis zijn middeleeuwse kenmerken: drie ronde torens, een geraserde vierkante kerker, boogschieten, en een Renaissance portaal met een steile rand. De centrale binnenplaats, omgeven door galerijen, geeft toegang tot een trap met schroeven en tot geclassificeerde ondergrondse, waarvan de functie (vlucht, mijnen ?) blijft besproken. Recente werkzaamheden hebben tot doel het oorspronkelijke aspect te herwinnen en tegelijkertijd het milieu te behouden dat op zijn authenticiteit is geclassificeerd.

Externe links