Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis aan de 10 rue d'Anjou in La Guerche-de-Bretagne is een emblematisch voorbeeld van de 16e eeuwse civiele architectuur. Dit gebouw onderscheidt zich door zijn twee-spanige veranda, ondersteund door houten palen versierd met gladde inktvissen en "oude" motieven. De polen rusten op stenen solinen om vocht te vermijden, terwijl de lage zandsteen, verzonken, balken ondersteunt en zweeft. De hoge, gevormde en licht gespreide zandstraal creëert een karakteristieke overhang. De kruisiging en de kruisen van Saint-André die het gangpad van het raam sieren onderstrepen de kennis van de timmerlieden van die tijd.

De eerste verdieping, in stroken hout, presenteert gesneden varkenseters (vandaag bebost) aan de uiteinden en rond het raam, zoals blijkt uit een oude ansichtkaart. Deze versieringen, evenals de dakkraaien, zijn verdwenen, maar hun sporen getuigen van een zorgvuldige versiering. De gevel, aanvankelijk gecoat, combineert kwarts microdiorite balgen voor de begane grond en houtpan voor de vloer, bovenop een dak met overdekte croupes d'Ardoise en een sprig van hout. De diepte van het gebouw, met zijn afgeschuinde ramen op de westelijke muur, suggereert een gemengde roeping: handel op de begane grond en residentie op de eerste verdieping, typisch voor Bretonse verandahuizen.

De veranda, een onafhankelijke houten paneelstructuur, lijkt te zijn "gelijmd" aan de stenen gevel, een lokaal kenmerk waar deze architectonische elementen vaak een aparte hoes hadden. Dit huis, sinds 1948 geclassificeerd als historisch monument voor zijn gevels, daken en schoorstenen, illustreert de aanpassing van middeleeuwse technieken aan de stedelijke behoeften van de Renaissance. De huidige staat, hoewel gewijzigd (verdwijning van gebeeldhouwde decoraties), behoudt belangrijke elementen zoals de cornelposten of de geometrische motieven van de Saint-André kruisen.

Historische bronnen, waaronder de inventarissen van F. Gosselin (2019) en S. Ménard (2004), benadrukken zijn erfgoedbelang. Het huis, gebouwd tussen de 16e en 17e eeuw, weerspiegelt de evolutie van constructieve praktijken en het belang van commerciële activiteiten in kleine Bretonse steden. Zijn inscriptie als de Historische Monumenten in 1948 stond toe om gedeeltelijk een taalkundige architectuur bedreigd door moderne transformaties te behouden.

Externe links