Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis in Saint-Mihiel, in het Grote Oosten, is een civiel gebouw gebouwd in de achttiende eeuw, representatief voor de burgerlijke architectuur van de periode. De voorgevel, gemaakt van geslepen steen, en het terrasdak op het paviljoen illustreren de verfijnde constructieve technieken van deze periode. Het hoofdhuis, met zijn bestelde verhogingen, weerspiegelt de sociale status van de eerste eigenaren, terwijl materialen zoals reuzel voor de daken van aangrenzende lichamen esthetisch en functioneel onderzoek benadrukken.

Het huis werd gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw, waarschijnlijk voor de heer Gandrecourt de Mandres, zijn eerste gecertificeerde eigenaar. Tussen 1749 en 1779 behoorde het toe aan Nicolas Digout, een cateraar die kamers huurde aan de officieren van het plaatselijke garnizoen. De laatste financiert de bouw van de "vlag," een tuinfabriek gelegen aan de onderkant van het park, en voegt een landschapsdimensie toe aan het landgoed. In 1779 werd het pand verkocht aan Michel, toen burgemeester van Saint-Mihiel, voordat het in handen van de familie Ligniville kwam. De achtergevel van het huis en de kleine aangrenzende lichamen dateren uit deze periode en markeren een architectonische evolutie in twee verschillende fasen.

De "vlag," emblematische element van de achttiende eeuw, is ingeschreven in de historische monumenten bij decreet van 23 december 1926. Deze classificatie onderstreept zijn erfgoedwaarde, gekoppeld aan zijn militaire stijl en geschiedenis, aangezien de garnizoen officieren hebben bijgedragen aan de bouw ervan. Het historische adres, 8 rue Raymond-Poincaré (voorheen rue de la Vaux), en de locatie in de Maas verankeren dit monument in de stedelijke structuur van Saint-Mihiel, een stad gemarkeerd door zijn Lorrain verleden en zijn strategische rol onder de Ancien Régime.

Externe links