Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis in Saint-Mihiel, in het Grote Oosten, is een gebouw gebouwd in de tweede helft van de 16e eeuw. Uit deze periode blijft vooral de semi-outwork trap toren, gemaakt van gesneden steen, evenals een galerie op drie niveaus (zichtbaar op oude ansichtkaarten), die in eerste instantie gekoppeld het huis aan een tweede gebouw body vandaag verdwenen. Deze elementen, typisch voor Renaissance architectuur, getuigen van een ambachtelijke know-how gemarkeerd, met name door de opengewerkte vangrails die later in een fontein in de tuin worden hergebruikt.

Het hoofdgebouw heeft twee grote reconstructies ondergaan: een eerste in de 18e eeuw, bevestigd door een gravure van Wlodimir Konarsky en een foto gepubliceerd in het werk van H. Bernard (1932), en een tweede in 1906, een datum gedragen aan de voorzijde van de gevel. Tijdens deze laatste campagne werd de Renaissance Gallery vervangen door een neoklassiek lichaam, terwijl originele decoratieve elementen (zoals het standbeeld) werden opgenomen in de fundering van het nieuwe gebouw. Het Renaissance trappenhuis, genoemd als een historisch monument in 1926, blijft het meest symbolische overblijfsel van het gebouw.

Het gebouw illustreert dus drie eeuwen van architectonische evolutie, waarbij Renaissance erfgoed, klassieke transformaties en neoklassieke toevoegingen worden gemengd. De gebruikte materialen Het hergebruik van oude elementen (bodyguards, standary) in latere ontwikkelingen onderstreept de wens om het erfgoed gedeeltelijk te behouden, ondanks moderniseringen.

De huidige locatie (8bis rue Carnot) en de cartografische nauwkeurigheid "a priori bevredigend" (noot 6/10) maken het mogelijk om het gebouw in de stedelijke structuur van Saint-Mihiel te identificeren. Hoewel sommige gebouwen verdwenen zijn, bieden de traptoren en sporen van de reconstructies een tastbare getuigenis van de architectonische geschiedenis van de stad, van de Renaissance tot het begin van de 20e eeuw.

Externe links