Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Malouinière de la Plussinais à Saint-Jouan-des-Guérets en Ille-et-Vilaine

Patrimoine classé
Patrimoine rural
Malouinière
Ille-et-Vilaine

Malouinière de la Plussinais

    La Plussinais
    35430 Saint-Jouan-des-Guérets
Crédit photo : Pymouss - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
XVIe siècle
Eerste vermelding van het veld
1727
Bouw van de kapel
Début XVIIIe siècle
Bouw van de malouinière
1842
Verwerving door Porcaro
23 octobre 1980
Historische monument classificatie
1989
Verdwijnen van speren
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gevels en daken; Kapel Saint-François-d'Assise (Vak A 97, 627): inschrijving bij beschikking van 23 oktober 1980

Kerncijfers

Pierre Colin - Eerste bekende eigenaar Malouin van de 16e eeuw.
Famille Picot de Rocabey - Eigenaren bij overeenkomst Erfgenamen van Pierre Colin.
Famille Le Breton - Eigenaren in de 18e eeuw In 1727 werd de malouinière uitgebreid.
Famille de Porcaro - Eigenaren vanaf 1842 De westvleugel werd toegevoegd in de 19e.

Oorsprong en geschiedenis

De Malouinière de la Plussinais is een emblematische woning gelegen in Saint-Jouan-des-Guérets, Ille-et-Vilaine, Bretagne. Gebouwd in de 18e eeuw, belichaamt het de typische architectuur van de malouinières, deze woningen van rijke reders of Malouin handelaren. Het landgoed omvat een hoofdhuis korps, een west paviljoen verbonden door een laag gebouw, en een kapel gewijd aan Saint-François-d'Assise, opgericht in 1727.

De geschiedenis van het landgoed dateert uit de 16e eeuw, toen het toebehoorde aan de Malouin Pierre Colin. Het eigendom werd vervolgens doorgegeven aan de familie Picot de Rocabey. Aan het begin van de 18e eeuw werd de Bretonse familie eigenaar en breidde de malouinière uit door de oostvleugel te bouwen. De kapel, gedateerd 1727, getuigt van deze periode met zijn geglazuurde gewelf versierd met polychrome rinceaux. In 1842 verwierf de familie Porcaro het landgoed en voegde de westelijke vleugel toe, waardoor het architectonische ensemble werd voltooid.

De malouinière en de kapel werden op 23 oktober 1980 als historische monumenten vermeld. De site behoudt opmerkelijke kenmerken, zoals vijf putten en een washuis in de tuin, evenals sporen van de bloemvormige floskoppen die verdwenen na de storm van 1989. Deze details illustreren de evolutie van het landgoed door de eeuwen heen, tussen middeleeuws erfgoed en transformaties van de achttiende en negentiende eeuw.

Het landgoed weerspiegelt ook de sociale geschiedenis van de regio, verbonden aan de maritieme en commerciële activiteit van Saint-Malo. De malouinières, zoals die van de Plussinais, dienden als secundaire woonplaatsen voor rijke families, vaak betrokken bij handel of racen. Hun sobere maar elegante architectuur, aangepast aan zeewinden, symboliseert deze economische welvaart en deze bijzondere manier van leven aan de Bretonse kust.

Externe links