Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Azelonde herenhuis, gelegen in Criquetot-l'Esneval in de Seine-Maritime, was een seigneurieel gebouw van het 4e kwart van de 15e eeuw, gebouwd op de ruïnes van een oud fort. Eigendom van de Martels in de 16e eeuw, het werd onderscheiden door zijn architectonische kwaliteit, mengen van steen, vuursteen, stoppels en hout. De gebeeldhouwde decoratie (wegen, zandstenen) maakte het een referentie van de rubberen landhuizen. Het landgoed, omgeven door waarschijnlijk Gallo-Romeinse sloten, ontleende zijn naam aan een Scandinavische oorsprong (wasser, "hout"), die een "bosquet van asbomen" oproept. Het pand werd in de 15e eeuw door Hendrik V van Engeland aan John Fastolf, kapitein en kamerheer, overgedragen voordat hij naar de Martels ging.

Het herenhuis verwelkomde Karel IX in 1563 tijdens de campagne om Le Havre over te nemen. In 1929 werd hij vermeld als historisch monument en leed hij grote schade: de vernietiging van de duivenvechote aan het begin van de twintigste eeuw, het rooien van het dak door een storm in december 1979, en de snelle verdwijning van de overblijfselen (steen gevel, eerste verdieping). Uit historische monumenten verwijderd in 2007, zijn er tegenwoordig alleen nog toponymische en archiefsporen, zoals middeleeuwse verslagen van het fief d'Asselonde (1467) of de Bois d'Azelonde (1398).

De toponym Azelonde weerspiegelt de Normandische erfenis van de Vikingen, met een mogelijke wijziging onder invloed van de naam van persoon Aze, bevestigd in Normandië. De archieven onthullen een semantische evolutie: Heres de Esclonde (1210), fief d'Allende (1419), vervolgens fief d'Azelonde (1503), die de taal- en landverandering over vijf eeuwen illustreert. De site, gelegen aan de Turretot weg bij Mondeville, werd omgeven door sloten geïnterpreteerd als Gallo-Romeinse, het toevoegen van een historische stratum voorafgaand aan de middeleeuwse periode.

Architectuur, het herenhuis combineerde lokale materialen (silex, stoppel) en traditionele technieken (houtpannen), typisch voor de seigneuriële constructies van de Pays de Caux. De geleidelijke vernietiging ervan, die na 1979 is versneld, is een symbool van de uitdagingen van het behoud van het landelijke erfgoed. De bronnen (Wikipedia, Monumentum) benadrukken haar rol in de lokale geschiedenis, tussen de Engelse bezetting tijdens de Honderdjarige Oorlog en het koninklijk bezoek aan de Renaissance, voordat het definitieve uitwissen van het landschap.

Externe links