Eerste vermelding van het fief 1364 (≈ 1364)
Fief geciteerd in lokale archieven.
vers 1500
Toeschrijving aan Jean de Ruberté
Toeschrijving aan Jean de Ruberté vers 1500 (≈ 1500)
Het huis gaat naar deze familie.
fin XVIe siècle
Eigendom van Pierre de Fontenay
Eigendom van Pierre de Fontenay fin XVIe siècle (≈ 1695)
Verandering van eigenaar gemeld.
1947
Vernietiging van de kapel
Vernietiging van de kapel 1947 (≈ 1947)
Gesloopt door de bezetter.
10 avril 1981
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 10 avril 1981 (≈ 1981)
Bescherming van gevels en schoorstenen.
2000
Hoofdkwartier van het regionaal natuurpark
Hoofdkwartier van het regionaal natuurpark 2000 (≈ 2000)
Het herenhuis verwelkomt het Huis van Perche.
11 juillet 2005
Inauguratie door Nelly Olin
Inauguratie door Nelly Olin 11 juillet 2005 (≈ 2005)
Officiële ceremonie voor het Huis van Perch.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
gevels en daken alsmede de vier binnenschoorstenen van het landhuis (Box B 135): indeling bij decreet van 10 april 1981
Kerncijfers
Jean de Ruberté - Eigenaar rond 1500
Eerste gecertificeerde heer van het landhuis.
Pierre de Fontenay - Eigenaar eind 16e eeuw
De laatste heer vermeld in de bronnen.
Nelly Olin - Minister van Ecologie (2005)
Open het Perchhuis.
Oorsprong en geschiedenis
Het herenhuis Courboyer is een 15e en 16e eeuwse residentie gelegen op het voormalige grondgebied van Colonard-Corubert, in de huidige gemeente Perche en Nocé (Orne, Normandië). Dit monument illustreert de klassieke architectuur van de Perch herenhuizen, met een lichaam van rechthoekige huizen geflankeerd door paprika's en een achthoekige traptoren. Een kastelenkapel, nu uitgestorven, voltooide het geheel tot 1947, terwijl een ronde verdedigingstoren aan de achterzijde bleef.
Het fief, genoemd in 1364, werd rond 1500 toegeschreven aan Jean de Ruberté, vervolgens doorgegeven aan Pierre de Fontenay aan het einde van de zestiende eeuw. Sinds 2000 herbergt het landhuis het Regionale Natuurpark Perche, in 2005 ingehuldigd door Nelly Olin, vervolgens minister van Ecologie. De gevels, daken en vier binnenschoorstenen zijn sinds 1981 beschermd.
Architectureel onderscheidt het herenhuis zich door zijn mâchicoulis gecorbelde torentjes, zijn wenteltrap in een veelhoekige toren, en een onafhankelijke kapel met flamboyante baaien, vroeger versierd met 16e eeuwse fresco's. Deze elementen maken het een opmerkelijk voorbeeld van Percheron seigneurial erfgoed, het combineren van defensieve en residentiële functies.
De kapel, hoewel gesloopt in 1947 door een boer, werd doorboord door flamboyante gotische baaien en gehuisvest 16e-eeuwse muurschilderingen. De site, nu open voor het publiek, speelt een centrale rol in de ontwikkeling van het regionale natuurpark, terwijl tegelijkertijd getuigen van de feodale en landelijke geschiedenis van de regio.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen