Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kervégan Manor House, gelegen in Kerlaouénan in de voormalige gemeente Servel (nu verbonden aan Lannion, Côtes-d'Armor), dateert waarschijnlijk uit de late 14de of vroege 15de eeuw. Het is historisch verbonden met de seigneury van Kervégan, begrensd door de seigneuries van Kervouric, Keradrivin en Traou Léguer, evenals door de rivier Léguer in het zuiden. Het huidige gebouw dateert voornamelijk uit de jaren 1635-1645, met een grote restauratie in 1815 door Vincente Logou, die het zijn eigentijdse uitstraling gaf. Het landgoed bestond ooit uit een molen, een dovecote, en een primitieve kapel gewijd aan Saint-Nicodeme, gelegen 150 meter zuidwest.

Het herenhuis werd gehouden door drie grote families: Les Tertres (getest in 1426 met Guillaume du Tertre), Les Boisgelin (uit het huwelijk van François du Boisgelin met Renée du Tertre in 1612) en Les de Kergariou (eigenaren in de 18e eeuw). Een inventaris van de 18e eeuw noemt gesneden schilden, waaronder die van de heren van Tertre en Kergariou, evenals relikwieën en een groot glas-in-lood raam. De site, ooit uitgerust met een castrale mot, werd gedeeltelijk geplunderd in de 20e eeuw, verliezen architectonische elementen als een open haard versierd met de ketting van de orde van de Heilige Geest, geëxporteerd naar een kustvilla.

De seigneury van Kervégan, hoewel zonder "recht van rechtvaardigheid", genoten privileges zoals het "recht van maut" (moulin) en het "recht van duivensport." De kapel Saint-Nicodeme, opgericht door de familie van Tertres, was het onderwerp van een proces van pre-eminentie in 1756 onder René-Fiacre de Kergariou, raadslid in het parlement van Bretagne. Het landhuis, zeer gedegradeerd, werd gedeeltelijk beschermd in 1964 (inscriptie van de deur naar historische monumenten). In 2021 was hij een van de winnaars van de Vieilles Maisons Françaises voor kastelen en historische residenties.

De afdelingsarchieven van de Côtes-d'Armor bewaren documenten met betrekking tot de seigneurie (serie 1 E) en de familie van Kervégan (serie 2 E), alsmede de Napoleontische kadastrale plannen (1826) die de locatie van de molen en duivenboom verklaren, verdwenen nu. De bron en enkele gebeeldhouwde stenen (blazons, linzen) blijven over, getuige van het nobele verleden.

Het herenhuis illustreert de architectonische en sociale evolutie van de Bretonse seigneuriale landgoederen, die van een middeleeuwse motte naar een Renaissance residentie, dan naar een boerderij na de revolutie. De geschiedenis weerspiegelt ook de huwelijksbanden tussen lokale adellijke families (Tertres, Boisgelin, Kergariou) en hun geleidelijke daling, gekenmerkt door opeenvolgende verkopen en late restauraties.

Toekomst

In het proces van restauratie...

Tijdelijke blootstelling

Non

Tijdelijke animatie

Non

Externe links