Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Manoir van Langenardière à Saint-Cyr-la-Rosière dans l'Orne

Patrimoine classé
Demeure seigneuriale
Manoir
Orne

Manoir van Langenardière

    Langenardière
    61130 Saint-Cyr-la-Rosière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Manoir de Langenardière
Crédit photo : Pucesurvitaminee - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
XIVe–XVIe siècles
Eerste bouw
Fin XVIIe siècle
Architectonische veranderingen
25 juin 1925
Eerste ingang MH
19 décembre 1968
Uitbreiding van de bescherming
Dernier quart XXe siècle
Moderne restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Manoir: inschrijving bij beschikking van 25 juni 1925; gevels en daken van de gemeenten; gracht: inschrijving bij beschikking van 19 december 1968

Kerncijfers

Information non disponible - Geen karakter geciteerd De brontekst vermeldt geen eigenaar of architect.

Oorsprong en geschiedenis

Het Manor House of Langenardière, ook bekend als het Manor House of the Angenardière, is een 14e-eeuwse residentie gelegen in het gehucht Clémancé, op de gemeente Saint-Cyr-la-Rosière (Orne), in Normandië. Oorspronkelijk een bolwerk van de Perche, wordt het gekenmerkt door een rechthoekig plan omgeven door sloten en strategische hoektorens. Het hoofdhuis, geflankeerd door twee mâchicoulis torens en paprika's, domineert een binnenplaats gesloten door een gedeeltelijk bewaarde behuizing. Een van de torens, het spelen van de rol van kerker, controleert de belangrijkste toegang.

Aan het eind van de 17e eeuw onderging het herenhuis grote herschoffels, daarna een restauratie in het laatste kwart van de 20e eeuw. Deze transformaties hebben het defensieve aspect behouden en de ruimtes aangepast aan residentiële toepassingen. De commons, gerangschikt in vierkant, voltooien het versterkte geheel en houden sporen van de originele gracht. Het gebouw, dat sinds 1925 gedeeltelijk als historisch monument werd genoemd, had in 1968 zijn gevels, daken en gracht beschermd.

Historisch gezien weerspiegelt dit type sterk huis de feodale organisatie van Perche, een grensstreek tussen Normandië en het koninklijke domein. De lokale heren woonden er terwijl ze de omringende landbouwgronden beschermden. Moordenaars, wachttorens en sloten getuigen van middeleeuwse militaire spanningen, terwijl latere ontwikkelingen (galerij, secundaire huisvesting) een evolutie naar wooncomfort in de moderne tijd onthullen.

Tegenwoordig onderscheidt het Langenardière zich door zijn hybride architectuur, waarbij defensieve elementen (mâchicoulis, moordenaars) en woonelementen (opengewerkte galerie, versierde hoektorens) worden gemengd. Zijn inscriptie in de titel van historische monumenten onderstreept zijn erfgoed belang, zowel voor zijn geschiedenis als voor zijn vertegenwoordiging van de seigneuriale huizen van de Perche. De overblijfselen van de gracht en behuizing bieden een overzicht van de middeleeuwse verdedigingssystemen die nog zichtbaar zijn in Normandië.

Externe links