Bouw van het herenhuis 1er quart XVe siècle (1410-1420) (≈ 1415)
Eerste commando van de Manorial Assembly.
Fin XVe - début XVIe siècle
Bouw van de kapel
Bouw van de kapel Fin XVe - début XVIe siècle (≈ 1625)
Toevoeging van Notre-Dame-de-Alle-Aide kapel.
XVIIe siècle
Kleine wijzigingen
Kleine wijzigingen XVIIe siècle (≈ 1750)
Werk zonder ingrijpende verandering van de plaats.
8 septembre 2006
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 8 septembre 2006 (≈ 2006)
Bescherming van de hele manorial en kapel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het manoriale ensemble, namelijk het hele huis, de huispork, de dovecote, de gevels en de daken van de gemeenten en de greep op de grond van deze gebouwde elementen vormen een binnenplaats en de kapel in totaal (zie ZO 64, placedit Under the Clos): registratie bij beschikking van 8 september 2006
Kerncijfers
Famille Rebours - Eerste bekende eigenaars
Verdachte sponsors van het herenhuis in de 15e eeuw.
Het landhuis van de Plessis-Rebours is een emblematisch gebouw uit het begin van de 15e eeuw (1410-1420), gelegen in de gemeente Ménéac, Bretagne. In opdracht van een nobele familie, wordt het georganiseerd rond een trapeziumvormige binnenplaats, met een hoofdhuis in het noorden, een huis-deur en een dovecote naar het zuiden, evenals gemeenten, een bron en een oven (nu verdwenen). De kapel, gewijd aan Notre-Dame-de-Alle-Aide, werd toegevoegd aan het einde van de 15e of vroege 16e eeuw, wat het geheel van een aparte plaats van aanbidding verrijkt.
De architectuur van het herenhuis weerspiegelt de kenmerken van de Bretonse seigneuriale woningen van de late Middeleeuwen, met kleine aanpassingen in de zeventiende eeuw die niet de oorspronkelijke organisatie veranderden. De site behoudt opmerkelijke elementen zoals een standbeeld van Notre-Dame-du-Pas, gekoppeld aan een lokale legende die voetafdrukken aan de Maagd toelicht. Opeenvolgende eigendom van verschillende families (Rebours, La Bouère, Forestier, enz.), werd het in 2006 als historische monumenten voor zijn manoriale ensemble en kapel.
Het herenhuis illustreert ook de evolutie van seigneuriële ensembles in Bretagne, waar particuliere kapellen en gesloten binnenplaatsen vanaf de 15e eeuw gebruikelijk werden. Zijn dovecote, symbool van seigneurieel recht, en zijn huisdeur, defensief en opzichtig element, getuigen van de sociale status van zijn eigenaren. Ondanks het verdwijnen van sommige elementen (sudwest communes, oven, putten), blijft de site een bewaard gebleven voorbeeld van Bretonse adellijke habitat van de overgang tussen de Middeleeuwen en Renaissance.
