Bouw van dolmens vers 3350-3300 av. J.-C. (≈ 3325 av. J.-C.)
Radiocarbon datering van centrale dolmen.
1949
Pillen van centrale dolmen
Pillen van centrale dolmen 1949 (≈ 1949)
Illegale zoektocht door een kolonie.
1973
Reddingszoeking
Reddingszoeking 1973 (≈ 1973)
Gedeeltelijke vernietiging voor de nationale hengst.
24 juin 1976
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 24 juin 1976 (≈ 1976)
Rechtsbescherming van de resterende site.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Megalithisch ensemble (zaak AE 57): inschrijving bij beschikking van 24 juni 1976
Kerncijfers
Jean L'Helgouac'h - Archeoloog
Regisseerde de zoektocht in 1973.
Oorsprong en geschiedenis
De megalithische assemblage van de Lion-d Alleen de centrale dolmen, met een 4,20 m lange overdekte tafel op vijf steunen, is nog gedeeltelijk zichtbaar. De architectuur, dicht bij de getransepte Armeense graven (zoals de cairn van Kerleven), suggereert een invloed van Bretonse megalithisme naar het oosten. De andere twee monumenten, nu bijna volledig vernietigd, hadden vergelijkbare structuren, met cairns en rechthoekige grafkamers.
De reddingsactie van Jean L-Helgouac-h uit 1973, die werd veroorzaakt door de gedeeltelijke vernietiging van de site om huizen van de nationale stud te bouwen, onthulde een rijke funeraire meubels: de jacht op keramiek (kubische basis cups), pijllijsten (type "Sublaine"), en Sericite kralen. Deze artefacten dateren van de Midden Neolithische site (circa 3350-3300 v.Chr.) voor de centrale dolmen, met een langdurige bezetting tot het laatste Neolithicum (IIIe millennium v.Chr.). Een eerdere mesolithische bezetting, bevestigd door vuursteengereedschap in de buurt van de zuidelijke dolmen, gaat vooraf aan de bouw van de monumenten.
De plaats werd in 1976 na opgravingen als historische monumenten vermeld om de resterende resten te behouden. De centrale dolmen waren al in 1949 geplunderd door kinderen van een vakantiekolonie, wat de bedreigingen voor dit erfgoed illustreerde. Vandaag behoort het ensemble tot het departement Maine-et-Loire en getuigt van begrafenispraktijken en culturele uitwisselingen tussen Armorique en Anjou tijdens de prehistorie.
Architectonische vergelijkingen met sites als het Musseau tumulus (Pornic) of Tuchenn Pol (Ploemeur) benadrukken de originaliteit van dit "hybride" megalithisme, waarbij lokale tradities en Atlantische invloeden worden gemengd. De aanwezigheid van droge stenen muren en cairns in kantelen suggereert een zorgvuldige constructie, misschien collectief, die het symbolisch belang van deze begrafenissen voor neolithische gemeenschappen weerspiegelt.
Radiocarbon analyses van houtskool bevestigden een hoofdgebruik tussen 3350 en 3300 v.Chr., samen met de piek van agro-pastorale samenlevingen in West-Frankrijk. Lithische meubels, waaronder een drukmes, wijzen op verbindingen met de vuursteen uitwisseling netwerken van Grand-Pressigny, gelegen op meer dan 200 km afstand.
Ondanks de verwoesting blijft de site een belangrijk kenmerk van de vooruitgang van het megalitisme naar het binnenland, ver van de traditionele kustgebieden. De late inscriptie (1976) herinnert aan de uitdagingen van het behoud van prehistorische overblijfselen tegenover de moderne verstedelijking, zoals blijkt uit het verlies van twee van de drie originele dolmens.
