Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Menhir de la Pierre qui Toure de Vay en Loire-Atlantique

Patrimoine classé
Patrimoine Celtique
Menhirs
Loire-Atlantique

Menhir de la Pierre qui Toure de Vay

    Route de la Grigonnais
    44170 Vay
Menhir de la Pierre qui Tourne de Vay
Menhir de la Pierre qui Tourne de Vay
Menhir de la Pierre qui Tourne de Vay
Crédit photo : Pymouss - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
4100 av. J.-C.
4000 av. J.-C.
0
1900
2000
Néolithique
Bouw van menhir
5 novembre 1928
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Menhir dit La Pierre qui tourne : classificatie bij decreet van 5 november 1928

Kerncijfers

Information non disponible - Geen historisch karakter aangehaald De bronnen noemen geen acteurs.

Oorsprong en geschiedenis

Menhir de la Pierre qui Tourne, ook bekend als Menhir de la Drouetterie, is een megalithisch monument gelegen in de gemeente Vay, in de Loire-Atlantique (Land van de Loire). Deze kwartsietmonoliet, bijna prismatisch, is 2,96 meter hoog voor 1,13 meter breed en is licht gekanteld naar het noorden. De top heeft een cementbasis, overblijfsel van een oud kruis, getuige van een latere christenisering van een pre-christelijk gebouw. Verschillende omliggende blokken suggereren het bestaan van een groter megalithisch ensemble, nu onbekend.

Gelegen op ongeveer 1 km ten zuidoosten van het dorp Vay, vlakbij de weg naar La Grigonnais, deze menhir is gelegen in een landelijke omgeving, 7 km ten westen van Nozay, op de Nantes-Rennes as (nationale weg 137). De gemeente Vay ligt 40 km ten noorden van Nantes, in een gebied dat gekenmerkt wordt door een opmerkelijke megalithische aanwezigheid, zoals blijkt uit andere locaties in Loire-Atlantique.

Gerangschikt als historische monumenten bij decreet van 5 november 1928 illustreert deze menhir het belang van neolithische resten in de regio. De lokale naam, "Pierre qui tourne," kan legendes of oude praktijken met betrekking tot dit type monument oproepen, hoewel deze zijn niet gedocumenteerd in de beschikbare bronnen. Officiële bescherming onderstreept zijn erfgoedwaarde, zowel archeologisch als historisch.

De bibliografische gegevens, zoals het Archeologisch Woordenboek van de Loire-Inferior (1882) van Pitre de Lisle du Dreneuc, bevestigen zijn anciënniteit en zijn integratie in het regionale megalithische landschap. Vandaag de dag blijft de site toegankelijk, hoewel praktische informatie over het bezoek beperkt is. Het geschatte adres, 48 Le Champ des Vignes, laat toe om het te lokaliseren in een bewaard gebleven landelijke omgeving.

De aanwezigheid van deze menhir, zoals die van andere soortgelijke plaatsen in het departement (bijvoorbeeld de afstemming van de Zuil op de Gâvre), getuigt van de menselijke bezetting en culturele praktijken van het Neolithicum in het Pays de la Loire. Deze monumenten, die door de eeuwen heen vaak symbolisch werden heringericht, bieden inzicht in de overtuigingen en ruimtelijke organisatie van de prehistorische samenlevingen van de regio.

Externe links