Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Menhir du Vieux-Poitiers, lokaal Pierre Levée, is een gelig zandsteenblok van 2,66 m hoog, gebouwd tijdens de Neolithische periode. Het draagt een Gallische inscriptie gegraveerd in het Gallo-Romeinse tijdperk: "RATIN BRIVATIOM FRONV TARV(T)I SONIOS IEVRV," vertaald als "Frontu, zoon van Tarboisa, bood het fort van de inwoners van Briva." Deze site, die sinds de Neolithische periode voortdurend bezet is geweest, werd een plaats van aanbidding en uitwisseling in de IJzertijd, voordat ze een Gallo-Romeinse vicus genaamd Briva, geïntegreerd in de Picton stad.

De menhir wordt geassocieerd met een nabijgelegen Keltische heiligdom, dat dateert uit de late late late Lateniaanse periode (II eeuw v.Chr.), waar militaire voorwerpen zoals een carnyx en een metalen bord werden gevonden. In het Gallo-Romeinse tijdperk werd de plaats, Vetus Pictavis, een belangrijke secundaire agglomeratie, met een theater met een diameter van 116 m (geschikt voor 10.000 toeschouwers), keramische werkplaatsen en een gestructureerd netwerk op lange termijn. De menhir, geclassificeerd als een historisch monument in 1892, getuigt van de voortdurende bezetting van de site, van prehistorische oorsprong tot oude tijden.

De archeologische site van de Oude Poitiers strekt zich uit over 65 hectare, te paard naar de gemeenten Naintré en Cenon-sur-Vienne (Wenen, New Aquitaine). Het markeert de grens tussen de stroomgebieden Parijs en Aquitaine, aan de samenvloeiing van de Clain en Wenen, een strategische locatie voor handel en defensie. De opgravingen onthulden neolithische behuizingen, culturele afzettingen van de IJzertijd (fibula, Gallische munten geslagen op Lemonum), en Gallo-Romeinse overblijfselen zoals een fluviale poort, insulae (insulae), en een mogelijke necropolis. De menhir, met zijn inscriptie gewijd aan een ratis (vergeten of versterkt), illustreert lokaal evergetisme en cultureel syncretisme tussen Keltische en Romeinse tradities.

In de Middeleeuwen speelde de site een belangrijke politieke rol: in 732, kan het de scène geweest zijn van een strijd tussen Charles Martel en de Saracenen, hoewel deze hypothese blijft besproken. In 742, Carloman en Pépin tekende de brief er de handeling van het delen van het Franse koninkrijk. Aan het einde van de Merovingische periode begon de achteruitgang van de site, met een geleidelijke verschuiving van activiteiten naar Châtellerault. Vandaag de dag zijn de menhirs en de ruïnes van het theater (geclassificeerd in 1970-1971) de meest symbolische overblijfselen van dit eeuwenoude verleden, benadrukt door tentoonstellingen en educatieve bezoeken georganiseerd door de gemeenschap van Châtelleraudais.

Externe links