Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kerloas Menhir, ook bekend als Kerveatoux Menhir, is gelegen in Plouarzel in Finistère. Met een hoogte van 9,50 m boven de grond, wordt het beschouwd als de hoogste menhir nog steeds in Frankrijk. Gebouwd op een heuvelrug op 132 m hoogte, was het zichtbaar tot 30 km en diende als een oriëntatiepunt voor navigators. Zijn granieten steen uit de Aber-Ildut, 2 km verderop gewonnen, weegt ongeveer 100 ton en is bijna volledig geblokkeerd.

Al in de 18e eeuw werd de menhir door Jacques Cambry in 1794-1795 beschreven als in eerste instantie 10 m, voordat een flits een deel ervan brak. Andere 19e-eeuwse auteurs, zoals de Chevalier de Fréminville en Adolphus Trollope, benadrukken zijn indrukwekkende hoogte en belang in het landschap. Een illustratie van 1839 toont een kruis toegevoegd aan de top, een teken van christendom. Gerangschikt een historisch monument in 1883, het behoudt sporen van gravures (cupules, kruisen) en populaire rituelen.

Menhir presenteert twee hemisferische uitstulpingen 1 m van de grond, geïnterpreteerd als fallische symbolen. Clandestijn opgravingen onthulden brons-leeftijd keramische jassen rond zijn begraven stoep. Samen met vruchtbaarheidsrituelen trok hij de pasgetrouwden aan die zich daar wrijven om de geboorte van jongens te bevorderen of om de overheersing van de huisvrouw te verzekeren. Deze praktijken, die tot de twintigste eeuw werden gerapporteerd, roepen ook overtuigingen op in haar groei of verborgen schat.

De menhir is gemaakt van lokaal graniet, 2 km van de site, met een hoogteverschil van 100 m tussen de vermoedelijke steengroeve en de locatie. De basis, begraven voor ongeveer 2 m, suggereert een originele hoogte groter dan 11 m. Historische beschrijvingen variëren: Ogee roept 13 m voor de bliksem, terwijl Paul du Châtellier meet het op 11 m. De tegenstellingen over de gedeeltelijke amputatie (aangroei of hergebruik van de steen) blijven onopgelost.

Menhir-gerelateerde bijgeloof omvatten rituelen van vruchtbaarheid en huwelijksoverheersing. In de 19e eeuw wrijven de nieuwe echtgenoten hun buik tegen haar hobbels om het geslacht van hun kinderen of de macht in het huishouden te beïnvloeden. In de 20e eeuw evolueerden deze praktijken: koppels omarmden de steen op de tweede nacht van het huwelijk, of wreef erin om kwalen te behandelen. Sommige legendes schrijven het ook een continue groei of mythische oorsprong gerelateerd aan Gargantua toe.

Externe links