Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Menhir de Lanvenael is een megalithisch monument dat tijdens de Neolithische periode werd opgericht in de gemeente Plomeur in het departement Finistère. Dit imposante stenen blok, van 4,70 m hoog voor 2,70 m breed en 0,75 m dik, heeft een karakteristieke eiervorm. Het werd geclassificeerd als historische monumenten op 3 maart 1923, het herkennen van de archeologische en erfgoed betekenis.

De rond 1880 door archeoloog Paul du Châtellier uitgevoerde opgravingen onthulden belangrijke artefacten aan de basis: een gebroken diorietbijl, aardewerkspanningen toegeschreven aan de Campaniformcultuur, vuursteen, molensteenfragmenten en paardenbeenderen. Deze ontdekkingen, begraven in een dikke laag as, suggereren rituele of begrafenispraktijken geassocieerd met menhir, hoewel hun exacte interpretatie blijft besproken.

De site illustreert het belang van megalieten in Bretonse Neolithische samenlevingen, waar deze monumenten waarschijnlijk dienden als territoriale monumenten, plaatsen van aanbidding of gedenktekens. De aanwezigheid van objecten van de Campaniforme (Cook Age) duidt op een hergebruik of gebruik van de site lang na de eerste oprichting, met nadruk op zijn persistentie in lokale culturele praktijken.

De bibliografische referenties, waaronder de in 1881 gepubliceerde werken van Paul du Châtellier en latere studies zoals die van Aubrey Burl in 1987, documenteren de aanhoudende belangstelling voor deze menhir. Tegenwoordig is het een van Finistère's beschermde megalithische sites, toegankelijk voor onderzoekers en het publiek vanwege zijn historische en symbolische waarde.

Externe links