Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Campo-Formio metro ingang, gelegen boulevard de l'Hôpital in het 13e arrondissement van Parijs, is een van 167 toegangen ontworpen door architect Hector Guimard voor het Parijse netwerk aan het begin van de 20e eeuw. Dringend besteld voor de 1900 Universal Exhibition markeren deze inzendingen de climax van Art Nouveau in Frankrijk, met hun gebogen lijnen, moderne materialen (bodem, glas, geëmailleerde lava) en gestileerde plantenesthetiek. Guimard, hoewel geen winnaar van de eerste wedstrijd, werd gekozen in januari 1900 om de metro monden te kleden, dankzij zijn gedurfde schetsen en zijn ervaring met het Castel Béranger.

De zuil van Campo-Formio, net als Guimard's andere werken, onderscheidt zich door zijn candelabras in de vorm van "strengen van muguette," zijn opengewerkte schilden die insectenschelpen oproepen, en zijn "Metropolitan" borden met Art Nouveau letters. Deze elementen, geproduceerd in series van de Fonderie d'art du Val d'Osne en Eugène Gillet voor geëmailleerde panelen, werden geïnstalleerd tussen 1900 en 1913. Ondanks hun eerste succes raakten de ingangen van Guimard na de Eerste Wereldoorlog in onbruik, slachtoffers van smaakveranderingen en de opkomst van Art Deco. Velen werden vernietigd, maar de overigen, zoals Campo-Formio, werden beschermd vanaf de jaren 1960.

Campo-Formio station, bediend door lijn 5 geopend in 1906, onderhoudt een typische escutcheon entourage, die is genoemd als een historisch monument sinds 2016. Deze toegang illustreert Guimard's verlangen om kunst en industrie samen te voegen, de decoratieve modules te standaardiseren en tegelijkertijd een unieke esthetiek te behouden. De originele kleuren grijsgroen voor het metaal, oranje voor de verrines en gestileerde plantenmotieven weerspiegelen de ideale harmonie tussen structuur en inrichting. Vandaag zijn deze ooit controversiële ingangen emblemen geworden van het Parijse erfgoed en de Belle Époque.

De keuze van Guimard voor dit project werd beïnvloed door polemieken, vooral vanwege zijn stijl die door sommige conservatieven te avant-gardistisch werd beschouwd. De Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris (CMP) beschuldigde hem ook van budgettaire overschrijdingen en vertragingen, wat leidde tot een breuk in 1903. Desondanks bleven zijn modellen tot 1913 nabootsen. De omgeving van Campo-Formio, net als de 86 andere beschermde werken, profiteerde van zorgvuldige restauraties uit de jaren negentig gericht op het vinden van originele materialen en kleuren.

Naast hun nutsfunctie werden de ingangen van de Guimard, waaronder die van Campo-Formio, geïnspireerd door kunstenaars en filmmakers, die op dezelfde manier symbolen van Parijs werden als de Eiffeltoren. Hun invloed verspreidde zich zelfs naar het buitenland, met replica's aangeboden aan steden als Montreal of tentoongesteld in Amerikaanse musea. Vandaag getuigen ze van Guimard's creatieve durf en de esthetische revolutie die hij incarna, tussen industrialisatie en organische poëzie.

Externe links