Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Montpellier-Saint-Roch station, gelegen in het departement Hérault in de regio Occitanie, vindt zijn oorsprong in de eerste helft van de 19e eeuw. De eerste bouw in 1844, onder leiding van ingenieur Charles Didion, maakt deel uit van de ontwikkeling van het Franse spoorwegnet, met een neoklassieke gevel versierd met Griekse colonnaden. Dit project was een reactie op de wens om een handelsroute tussen Montpellier en Nîmes te openen in een context van rivaliteit tussen lokale landeigenaren.

Het station onderging een aantal belangrijke veranderingen, met name in 1852 met de overdracht van het station van de lijn van Sète naar deze site, waardoor het passagiersverkeer centraliseren. In de loop der decennia markeerden expansies (1868-1871, 1905) en moderniseringen (ondergrondse passages in 1924, elektrificatie in 1947) haar evolutie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het het toneel van historische gebeurtenissen, zoals de ontmoeting tussen Pétain en Franco in 1941, en werd gebombardeerd in 1944.

De jaren 1970-1980 markeerden een keerpunt met de gedeeltelijke vernietiging van het station (met uitzondering van de in 1984 geclassificeerde gevel) voor de in 1982 ingehuldigde TGV. De naam Saint-Roch, geformaliseerd in 2005 door Georges Frêche, brengt hulde aan de patroonheilige van Montpellier en de omgeving. Het station, dat nu is geïntegreerd in het TER- en TGV-netwerk, blijft een multimodale hub met tram- en busverbindingen, ondanks de sluiting van zijn vrachtdienst in 2006.

De herontwikkeling van de jaren 2010, waaronder een venster van 200 meter geopend in 2014, moderniseerde de ruimte voor 18.000 dagelijkse reizigers. Het nieuwe Saint-Roch-project heeft oude spoorwegrechten omgezet in woon- en commerciële gebieden, met behoud van de historische gevel. Het station belichaamt aldus de synthese tussen 19e eeuws industrieel erfgoed en hedendaagse stedelijke dynamiek.

Architectureel onderscheidt het station zich door zijn peristijl met colonnaden, het enige overblijfsel van zijn oorspronkelijke stijl. De gietijzeren markies en de oorspronkelijke hal zijn verdwenen, maar de site behoudt een centrale plaats in het nationale spoorwegnet, tussen de lijnen van Tarascon in Sète en Paulhan in Montpellier (niet geëxploiteerd). Zijn rol als correspondentieplatform, gekoppeld aan zijn integratie in de stedelijke structuur, maakt het tot een belangrijk monument voor de geschiedenis van Montpellier.

Externe links