Het monument voor de doden van Voiron presenteert zich als een monumentale stele licht gebogen, versierd met een figuur van de Overwinning met twee kronen, omlijst door twee soldaten die de conflicten van 1870 en 1914-1918 vertegenwoordigen. De uniformen (capote, Adrian helm) en de wapens (fusil Chassepot) identificeren duidelijk de periodes. Twee caryatiden, symboliseren rouw en pijn, voltooien het ensemble, geïnspireerd door Griekse en Egyptische stijlen. Dit monument, ontworpen door de beeldhouwer Gaston Dintrat, onderscheidt zich door zijn frontale verschijning en architectonische ernst.
De oorsprong van het project dateert uit 1888, toen de gemeenteraad voor financiering stemde voor een monument gewijd aan Nationale Defensie, ter nagedachtenis aan de soldaten van 1870-1871. Het project, dat regelmatig besproken werd tot 1912, kwam pas na de Eerste Wereldoorlog tot stand. In 1919 werd een abonnement gelanceerd en in 1920 werd een commissie opgericht. De keuze van beeldhouwer Gaston Dintrat werd in september 1923 door de prefectuur Isère gevalideerd. Het monument werd ingehuldigd op 12 oktober 1924 in het voormalige Becquart Villa Park, links naar de stad in 1920.
Het monument bevat bewust een verwijzing naar de twee oorlogen (1870 en 1914-1918), zoals oorspronkelijk werd gezien door de inscriptie "Wars 1870 1914-1918," nu bedekt met een nominatieve plaquette. De gelijkwaardige weergave van het motief van 1870 en de 1914-1918 harige benadrukken deze dubbele herdenking. Het werk, geclassificeerd als een historisch monument in 2019, illustreert de invloed van Griekse en Egyptische stijlen, met name in de geometrische behandeling van de plooien van kleding en vleugels van de Overwinning.
De gekozen locatie, de "stadstuin," komt overeen met het oude park van Marie-Thérèse Castelbon, weduwe Becquart, die het aan de gemeente schonk. Deze beboste setting benadrukt de monumentaliteit en symmetrie van het werk. Het project maakt deel uit van een gemeentelijke wens om de herinnering aan conflicten te bestendigen, terwijl het de stedelijke ruimte markeert met een origineel artistiek werk.
Hoewel de brontekst ook de geschiedenis van een in 1317 gestichte naburige abdij vermeldt, heeft zij geen directe verbinding met het monument voor de doden. Informatie over de abdij (prieuré d'ermites de Saint-Augustin, revolutionaire transformaties, hergebruik van gebouwen) is een apart erfgoed en heeft geen betrekking op het herdenkingswerk van Dintrat.
