Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Centenary monument van de Nice meeting in Frankrijk werd in 1892 in opdracht gegeven om de honderdste eeuw van de 1793 gehechtheid te vieren, maar ook die van 1860. Onder leiding van de architect van Nice Jules Febre en de beeldhouwer van Toulouse André-Joseph Allar, werd het op 4 maart 1896 ingehuldigd in aanwezigheid van president Félix Faure en verkozen tot lokalen zoals Maurice Rouvier of François Alziary de Malausséna, burgemeester van Nice. Het monument, gelegen in de Albert-Ier tuin, combineert een taps toelopende piramide die wordt overspoeld door een gevleugelde bronzen overwinning (een trouwe Nice allegorie, verpakt in de Franse vlag) en een witte marmeren groep vertegenwoordigt Nice geven zich aan Frankrijk, gesymboliseerd door een moederlijke en geruststellende figuur.

De artistieke compositie combineert historische referenties en politieke symbolen. De Victoire, geïnspireerd door de godin Niké, herinnert zich de Griekse oorsprong van de naam Nice, terwijl het jonge meisje met muren de middeleeuwse editie van de stad oproept aan de graaf van Savoye in 1388. De verbinding van 1793 wordt gepresenteerd als een nieuwe "dédition," deze keer aan Frankrijk. Achteraan ziet men een basreliëf in de Middellandse Zee, dat het geografische anker van Nice markeert. De inscripties (dateren 1793-1893 en 1860) en de wapens van de stad, gekerfd op de basis, versterken de herdenkings- en educatieve dimensie van het monument, ontworpen om het lokale geheugen te verankeren in de nationale geschiedenis.

Het monument vindt plaats in een politieke context die wordt gekenmerkt door de viering van gematigde republikeinse waarden, zoals blijkt uit de vertegenwoordiging van Frankrijk: een vrouw in helm (niet in Phrygische hoed), die orde en wettigheid belichaamt. Vier allegorische figuren op de hoek van de basis, die de "voordelen van annexatie" illustreren, werden nooit gerealiseerd. Gerangschikt in historische monumenten sinds 23 juli 2009, blijft het een sterk symbool van de Nice identiteit, tussen Savoyard erfgoed en Franse toebehoren. De inauguratie in 1896, ruim gepubliceerd (met name door Le Petit Niçois), weerspiegelde de herdenkingsuitdagingen van een stad die was geïntegreerd in de Republiek voor minder dan 40 jaar.

Historische bronnen, zoals het werk van Henri Courrière of lokale archieven, onderstrepen zijn rol bij het opbouwen van een post-1860 Mooie politieke identiteit. De monument dialogen met andere stedelijke werken, zoals het standbeeld van Garibaldi, om een complexe geschiedenis te vertellen, tussen revolutie, annexatie en loyaliteit. Tegenwoordig is het een belangrijk erfgoed van het stadscentrum, beheerd door de gemeente en volledig beschermd (met inbegrip van de gieterij door Capitain-Geny).

Externe links