Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het overdekte steegje Saint-Eugène, gelegen in de gemeente Laure-Minervois in Aude, is een uitzonderlijk megalithisch monument dat dateert van het Chalcolithicum. Deze grote gangdolmen, op het zuiden-noord, bestaat uit drie verschillende delen: een gang van 4 meter, een voorkamer van 5,60 meter en een begrafenisruimte van 5 meter. De set, begrensd door orthostatica, was aanvankelijk bedekt met stenen tafels nu vermist. Een ronde tumulus van 22 meter in diameter, geconsolideerd door 20 verhoogde platen, omringt de structuur. Volgens archeoloog Jean Guilaine is het meer een "donmen to a corridor" dan een klassiek overdekte steeg, vanwege de geleidelijke krimp naar de ingang.

De site werd tussen 1924 en 1928 doorzocht door Germain Sicard, die de overblijfselen van ongeveer 300 individuen en opmerkelijke funeraire meubels ontdekte: koperen voorwerpen (signaal, alenen, ringen), gouden parel, vuursteen en obsidiaan pijlpunten, hangers, en ingesneden keramiek. Deze artefacten, aangevuld met de opgravingen van Jean Guilaine in 1964 (calcareous parels, steatiet, aardewerk studs), dateren uit een cruciale periode tussen het Chalcolithicum en de vroege Bronstijd. Het monument, dat sinds het Romeinse tijdperk is geschonden (sporen van amforen), getuigt van collectieve begrafenispraktijken en grootschalige culturele uitwisselingen.

De dolmen van Saint-Eugène kregen in 1964 een restauratie onder leiding van Jean Guilaine. Het werk hielp de structuur te stabiliseren en de kennis van architectuur en gebruik te verfijnen. De archeologische ontdekkingen, bewaard en bestudeerd, bieden waardevolle inzichten in de prehistorische samenlevingen van Zuid-Frankrijk. Het gebouw illustreert zo de evolutie van begrafenispraktijken tussen het laatste Neolithicum en het metaaltijdperk, wat een overgang naar meer hiërarchische samenlevingen markeert.

De opgegraven meubels bevatten ook symbolische of rituele elementen, zoals 17 groene leisteenpallets, geperforeerde schelpen (porselein en Cardium), en dierlijke tanden (anglar, bolvids, hertachtigen). Deze objecten suggereren complexe overtuigingen met betrekking tot de dood en bescherming van de overledene. De diversiteit aan materialen (goud, koper, obsidiaan, schalie) getuigt van uitgebreide aanvoernetwerken die de regio verbinden met afgelegen gebieden zoals de Middellandse Zee of de Alpen. De site, nu toegankelijk, blijft een belangrijke getuigenis van occitaanse megalitisme.

Externe links