Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De castrale motte van Saint-André-de-Corcy, ook wel bekend als de Poype de la Roussière, is een middeleeuwse vestige uit de 11e eeuw, gelegen 2 km ten noorden van het dorp, in het departement Ain. Dit landkasteel, rond en afgekapt, culmineert op 301 meter boven zeeniveau in het midden van landbouwgrond. Hij meet 40 meter in diameter aan de basis en 15 meter aan de top, met een hoogte van 8 meter. Een aangrenzend halfrond platform, waarschijnlijk de voormalige lage grond, strekt zich 110 meter uit van noord naar zuid en domineert het terrein van 1 tot 2 meter. De site, nu bebost, behoudt sporen van sloten en materialen verspreid door akkerland.

De burchtmotte verdween uit het archief aan het begin van de 14e eeuw, toen de Sires van Thoire-Villars het kasteel van Montribloud in de buurt bouwden. Archeologische opgravingen uit de jaren tachtig suggereren een bezetting tot de 14e eeuw, met overblijfselen van middeleeuwse tegels en tessen. De site, herontworpen voor de landbouw, verliest zijn sloten en gebouwen, maar het terras blijft het enige voorbeeld van de vijf oorspronkelijke poyps van de gemeente. De Russische toponymy verscheen pas in de 15e eeuw, gekoppeld aan territoriale grenzen genoemd in 1415-1418.

Bij decreet van 19 september 1989 werd een historisch monument opgericht, de castrale motte illustreert de middeleeuwse militaire architectuur in Dombes. Zijn alternatieve naam, Les Roussières, kan een seigneuriële afhankelijkheid oproepen, misschien gekoppeld aan het kasteel van Sure of aan het sterke huis naast dezelfde naam. De omliggende vijvers, die in de 19e eeuw werden leeggezogen, en de gevulde sloten getuigen van de veranderingen in het landschap. Vandaag de dag, de site, toegankelijk vanaf departementale weg 5, biedt een zeldzaam voorbeeld van een motte bewaard in de regio.

Archeologisch onderzoek toonde aan dat de mot omringd werd door een sloot, met een lage boog. Reststoffen (stenen, kiezels) en middeleeuwse tanden bevestigen het defensieve en residentiële gebruik. Hoewel de gebouwen verdwenen zijn, blijft de aardstructuur een belangrijke historische marker, geassocieerd met de lokale feodale organisatie. De poype werd in 1853 door Abbé Jolibois genoemd als een opmerkelijke site, met sporen van stekken, die zijn erfgoed belangrijk benadrukt.

Externe links