Vermoedelijke bouw van een molen entre 1759 et 1773 (≈ 1773)
Geschatte periode van eerste bouw.
1881
Definitieve stopzetting van de activiteit
Definitieve stopzetting van de activiteit 1881 (≈ 1881)
Einde bewerking.
11 mars 2004
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 11 mars 2004 (≈ 2004)
Bescherming van gevels, daken en hydraulische installaties.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels en dakbedekking van het hoofdgebouw; sluitbak en watervoorziening sloot uit de vangst ervan op de sluisbeek; binnenplaats langs de molen naar het oosten met zijn fontein ondersteund; resten van de graandors- en drooggebieden (Box AR 62, 63, 75): inschrijving op bevel van 11 maart 2004
Kerncijfers
Jean-Pierre-François Ripert de Monclar - Eigenaar en initiator van het domein
Georganiseerd de vlakte en infrastructuur.
Oorsprong en geschiedenis
De Bourgane watermolen maakt deel uit van een groot landgoed dat in de 18e eeuw werd aangelegd door de familie Ripert de Monclar. Dit ambitieuze project, gecentreerd op een nooit gebouwd kasteel, organiseerde de vlakte van Saint-Saturnin rond orthogonale assen, het integreren van tuinen, fonteinen, bekkens en een complex hydraulisch netwerk. De molen, gelegen ten zuiden van de tuinen, was het belangrijkste element van een molencomplex bestaande uit drie gebouwen. Waarschijnlijk gebouwd tussen 1759 en 1773 werkte het met twee horizontale wielen totdat het bedrijf in 1881 stopte.
Het Bourgane landgoed, waarvan de molen een afhankelijkheid is, gecombineerde landbouw- en wijnbouwinfrastructuur, zoals de Cabaret boerderij in het westen, voormalige stal en wijnbouw. De hydraulica, waaronder mijnen en een sluitbekken, illustreerden voor die tijd een geavanceerde technische beheersing. De molen, met zijn gevels, dak en resten van graandrogen, werd in 2004 in de historische monumenten opgesomd, waardoor een opmerkelijk industrieel en landschapserfgoed bewaard bleef.
Het hele landgoed weerspiegelt een verlangen naar agrarische en architectonische modernisering in de 18e eeuw, typisch voor de grote Provençaalse families. Hoewel het centrale kasteel nooit gebouwd was, bleven tuinen, steegjes en nutsgebouwen zoals de molen of de boerderij van Cabaret over, wat concrete bewijzen leverde voor de economische en esthetische ambities van de familie Ripert in Monclar. De locatie van de molen, in de hoofdas van de tuinen, benadrukt haar rol zowel functioneel als symbolisch in de totale samenstelling.