Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Musée d'Art et d'Archeologie du Périgord (MAAP) ontstond in 1804 toen graaf Wlgrin de Taillefer een eerste museum creëerde in de Jezuïetenkapel van Périgueux. In 1808 werden de collecties, verrijkt, overgebracht naar de vomitorium van de arena's en het beroemde "Vesunian Museum." Toen Taillefer in 1833 stierf, werden zijn oudheden nagelaten aan Joseph de Mourcin, die ze in de kapel van de Witte Penitenten in 1835 legde, waarmee de officiële geboorte van het museum werd genoemd als het "Museum van Antiek en Kunstobjecten.".

In 1836 werd het museum departementaal en nam de naam aan van "Archaeologisch Museum van het departement Dordogne." In 1869 vestigde hij zich in het voormalige Augustijnse klooster. In 1857 werd een sectie beeldende kunst toegevoegd met lokale en Europese werken. De erfenis van de markies de Saint-Astier in 1891, samengesteld uit 150 schilderijen, leidde de stad tot de bouw van een nieuw gebouw, ingehuldigd in 1903 na een wedstrijd gewonnen door architect Charles Planckaert.

Het huidige museum, gebouwd tussen 1895 en 1898, behoudt een organisatie geërfd uit zijn geschiedenis, met archeologische, etnografisch (Afrika, Oceanië) en artistieke collecties. Onder zijn belangrijkste werken zijn prehistorische overblijfselen zoals de skeletten van Regourdu en Chancelade, middeleeuwse werken (diptiek van Rabastens, Limousin emaille) en niet-Europese collecties (Kota, Bambara, Markies). Het klooster, opgericht in de 19e eeuw, toont Gallo-Romeinse en middeleeuwse lapidaire elementen, terwijl de westelijke vleugel de beeldende kunsten presenteert, gerenoveerd in 2002.

MAAP is sinds 2002 een gemeentelijk museum met de naam "Musée de France." Hij neemt actief deel aan het culturele leven met tijdelijke tentoonstellingen, workshops en evenementen zoals Heritage Days. Sinds 2020 is het opgenomen als historische monumenten. Het gebouw, het mengen van klassieke en romaanse stijlen, lijdt echter aan degradatie (infiltraties) en een gebrek aan ruimte, waardoor de exploitatie van de kapel van Augustinus, het laatste overblijfsel van het oorspronkelijke klooster wordt beperkt.

Etnografische collecties, waaronder collecties bezuiden de Sahara, zijn het onderwerp van een ontwerp-inventaris in de context van mogelijke teruggaven van werken uit de koloniale context. Deze stukken, verkregen door militaire, religieuze of etnografische missies, weerspiegelen historische "dissymmetrische relaties." Het museum werkt samen met vijf andere regionale instellingen om hun herkomst te documenteren en problematische of geclaimde werken van de voormalige koloniën te identificeren.

Externe links