Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Departementsmuseum van de prehistorie van Île-de-France, geopend in 1981 in Nemours (Seine-et-Marne), werd in 1972 geboren door Michel Brézillon, directeur van de prehistorische antiquiteiten van Île-de-France, en Étienne Dailly, voorzitter van de Conseil général. Dit project was gericht op het verbeteren van regionale archeologische ontdekkingen, waaronder prehistorische bodemlijsten op de site van Pucevent, ontwikkeld door Brézillon onder leiding van André Leroi-Gourhan. Nemours werd gekozen voor zijn prehistorische erfgoed, na de terugtrekking van Montereau-Fault-Yonne, dichter bij de site.

Ontworpen door architect Roland Simonet, het gebouw in ruw beton en glas integreert harmonieus in het bos van Nemours-Poligny, uitbreiding van het bos van Fontainebleau. Simonet paste zijn project aan aan de natuur, behoud van bomen en rotsen en het creëren van een dialoog tussen architectuur en landschap. Het museum, dat sinds 2002 in de Extra Inventory of Historical Monuments is opgenomen, illustreert het hoogtepunt van Simonet's stijl, waar beton de omringende zandstenen en schaatsen nabootst.

De museumroute, gedefinieerd door Michel Brézillon en Jean-Bernard Roy met de steun van André Leroi-Gourhan en Georges-Henri Rivière, biedt twee circuits: een hoofd chronologische cursus (7 kamers) en een verdiepingscursus (4 kamers bis). Prehistorische bodemvormen, zoals die van Etiolles of Pinchvent, laten bezoekers de methoden van opgraving en de overblijfselen in situ ontdekken. De minimalistische scenografie, getekend Simonet, benadrukt archeologische objecten, terwijl terrastuinen de flora van verschillende prehistorische periodes herstellen.

De collecties omvatten 500.000 jaar geschiedenis, van de eerste gesneden stenen gereedschappen (lager Paleolithic) tot Gallische objecten van de 1e eeuw voor Christus. Belangrijke stukken zijn een Magdaleniaanse gegraveerde steen van Etiolles (14.500 jaar oud), een Mesolithische Monoxyle kano van Noyen-sur-Seine, en Neolithische assen van Jablines mijnbouw. De laatste kamer roept de overgang naar de oudheid op, met Gallische munten en een Karolingische boot, die de continuïteit tussen prehistorie en historische periodes benadrukt.

Het museum maakt deel uit van een nationale context van culturele dynamiek in de jaren tachtig, gekenmerkt door decentralisatie en de creatie van nieuwe erfgoedvoorzieningen. Het eerste ex nihilo museum dat in Frankrijk buiten Parijs werd gebouwd (met uitzondering van het Pompidou centrum), belichaamt een innovatieve benadering van het archeologisch museum, waarbij wetenschappelijk onderzoek, pedagogiek en landschapsintegratie worden gecombineerd. De renovatie in 2018 maakte het mogelijk om de ruimtes te moderniseren met behoud van de oorspronkelijke geest van het project.

De oorsprong van de collecties is divers: antieke of redding opgravingen, oppervlakte bijeenkomsten, en geschenken van voorwerpen ontdekt door het toeval in de 19e en 20e eeuw. Het museum speelt een sleutelrol in het behoud en de verspreiding van het prehistorische erfgoed van het Parijse bekken, en richt zich tot alle doelgroepen, inclusief scholen en personen met een handicap. De architectuur en de muzeografie maken het een model van evenwicht tussen moderniteit en respect voor de natuurlijke omgeving.

Externe links