Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Magnin Museum werd geboren uit de passie van twee verzamelaars, Maurice Magnin (1861-1939) en zijn zuster Jeanne (1855-1937), die tussen 1881 en 1935 meer dan 2000 kunstwerken verzamelden. Masteradviseur bij het Hof van Accounts, Maurice, en amateurschilder Jeanne, hebben werken verworven die vaak onbekend zijn bij de openbare verkoop, waaronder diverse artistieke trends in Frankrijk en in het buitenland. Hun collectie, gepresenteerd in hun 17e eeuwse familiehuis, het Lantin Hotel in Dijon, werd in 1939 aan de staat overgelaten. De testamentaire bepalingen van Mauritius verbieden elke lening van werken en elke verdere verrijking van de inzameling.

Het Lantin hotel, gebouwd in 1663-1664 voor de parlementaire Étienne Lantin, werd in 1829 overgenomen door de grootvader van de Magnin, Jean Hugues Magnin-Philippon. Het werd in 1851 door toevoeging van een vloer aan de stallen gebouwd door Maurice Magnin, die de renovatie van de gemeenten tussen 1930 en 1932 toevertrouwde aan architect Auguste Perret. Perret y maria versterkt beton en klassieke architectuur, vooral in de zenitale galerij. De muzeografie, ontworpen als een amateurkast, weerspiegelt de geest van een bewoonde woning, volgens de wensen van de Magnin.

De collectie van het museum onderscheidt zich door zijn diversiteit: schilderijen van scholen in het Noorden (Vlamingen, Nederlands), Italiaans (Renaissance in de 18e eeuw) en Frans (17e in de 19e eeuw), alsmede tekeningen, beelden en meubels. Noordelijke scholen omvatten werken van Pieter Brueghel de Jongere, Jan Weenix of Bartholomeus van der Helst, terwijl de Italiaanse sectie werken presenteert van Giovanni Cariani, Carlo Dolci of Giambattista Tiepolo. De Franse school, de meest vertegenwoordigde met 650 werken, beslaat periodes uit de 17e eeuw (Eustache Le Sueur, Laurent de La Hyre) tot de 19e eeuw (Jules Bastien-Lepage, Théodore Géricault).

De Magnin bracht ook meer dan 600 tekeningen samen, waaronder werken van David Wilkie, Jean-Baptiste Greuze of Eugène Delacroix, alsmede sculpturen zoals Le Printemps en La Automne van Juste Le Court. Hun collectie weerspiegelt een uitgesproken eclectisme, met dan vergeten kunstenaars als Anne-Louis Girodet of Charles Meynier. Het meubilair, geïntegreerd in het museum, bevat zeldzame stukken zoals een secretaris gestempeld Bon Durand (1761). Het museum, gehuisvest in een geheim herenhuis, biedt een onderdompeling in de intieme en geleerde wereld van zijn oprichters.

De nalatenschap van Magnin maakt deel uit van een traditie van schenkingen die de oprichting van musea in Frankrijk mogelijk maakte, zoals de Jacquemart-André musea in Parijs of Bonnat-Helleu musea in Bayonne. Hun keuze om de werken in een huiselijke omgeving te presenteren, zonder verdere aanpassingen, maakt het een uniek getuigenis van de artistieke smaken van de gecultiveerde bourgeoisie van de late negentiende en vroege twintigste eeuw. Het museum, "Musée de France" genoemd, blijft een bewaard gebleven plek, waar kunst en geschiedenis zich mengen in een uitzonderlijke architectonische omgeving.

Externe links