Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Nissim-de-Camondo Museum, ingehuldigd in december 1936, is gehuisvest in het herenhuis van Moïse de Camondo, gebouwd tussen 1911 en 1914 door architect René Sergent. Geïnspireerd door de Petit Trianon de Versailles, grenst dit neoklassieke gebouw aan het Parc Monceau en herbergt een unieke collectie 18e-eeuwse Franse meubels en kunstvoorwerpen. Mozes van Camondo, erfgenaam van een dynastie van sepharad bankiers, verzamelde zeldzame stukken van de Franse aristocratie, gekocht van de grootste antieke dealers van die tijd zoals de broers Seligman.

Het hotel werd nagelaten aan de Central Union of Decorative Arts (UCAD) ter nagedachtenis aan zijn zoon Nissim, een piloot die in 1917 in actie stierf. Mozes' wil vereiste een ongewijzigde presentatie van de collecties, die zijn ambitie weerspiegelt om een 18e-eeuws aristocratisch huis te reconstrueren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de werken geëvacueerd naar het kasteel van Valençay, waardoor ze ontsnapten aan nazi-spoliaties. De familie Camondo, gedeporteerd in 1943-44, verdween bijna geheel in Auschwitz en liet geen directe erfgenamen achter.

Het museum heeft in 2005 een historisch monument gebouwd, met zijn originele lay-out, met rijk ingerichte woonkamers, een bibliotheek met kostbare bindingen en intieme kamers zoals de porseleinen kast of privé-appartementen. De badkamers en de keuken illustreren het moderne comfort dat discreet is geïntegreerd in deze historische omgeving. De erfenis van Moïse de Camondo, gekenmerkt door familiedrama, biedt een unieke getuigenis van de Franse smaak en de geschiedenis van collecties aan het begin van de twintigste eeuw.

Het museum werd uit de jaren tachtig gerestaureerd dankzij een internationaal patronage, waardoor stoffen, meubels en voorwerpen glans kregen. De collecties omvatten grote werken van Riesener, Oeben, Vigée-Lebrun, of porselein diensten van Sèvres en Meissen. De bijna totale afwezigheid van Joodse verwijzingen in het huis weerspiegelt het verlangen naar assimilatie van de familie, hoewel sommige liturgische objecten blijven, zoals chabbat kandelaars.

De geschiedenis van het museum is ook die van zijn voortbestaan tijdens de bezetting: zijn status als openbare erfenis en zijn recente opening in 1936 beschermde het tegen nazi-aanvallen, vooral gericht op particulier Joods bezit. De werken, verborgen in Valençay, werden bewaard in extremis in 1944, toen de SS overweegt het kasteel te vernietigen. Sindsdien heeft het museum zowel Franse kunst uit de 18e eeuw gevierd als de herinnering aan Camondo, een familie van beschermheren die in de Shoah verdwenen.

Externe links