Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Salagon Museum is een voormalige prioriteit gelegen in Mane, in de Alpes-de-Haute-Provence, geclassificeerd als een historisch monument. Het omvat een 12e eeuwse Romaanse kerk, een renaissancehuis en zes hectare etnobotanische tuinen. Met het label "Musée de France" en "opmerkelijke tuin" wordt de relatie tussen de inwoners van Haute-Provence en hun plantenomgeving benadrukt, met meer dan 1.700 plantensoorten en 15.000 etnografische objecten.

De site van Salagon onthult een voortdurende bezetting sinds Neolithicum. Verbaasd, leverde het sporen van een inheemse boerderij, vervolgens een Gallo-Romeinse villa van de eerste eeuw, in de vijfde eeuw vervangen door een christelijke basiliek. In de 11de eeuw werd hij een Benedictijnse priorij die afhankelijk was van de abdij van Saint-André de Villeneuve-lès-Avignon. De monniken reconstrueren de kerk van Onze-Lieve-Vrouwe, die vandaag nog zichtbaar is, en voegen in de 13e eeuw een prioraat huis en een omheining toe.

In de 15e tot 16e eeuw werd de priorij verlaten door de monniken en toevertrouwd aan een priester. In de 18e eeuw diende het als zolder voordat het verkocht werd als nationaal goed tijdens de Revolutie. In 1980 werd hij door het Italiaanse leger in de Tweede Wereldoorlog opgeëist. In 1981 werd de gemeente Mane eigenaar en de vereniging Alpes de Lumière, opgericht door Abbé Pierre Martel, creëerde een etnologisch conservatorium.

Pierre Martel, parochiepriester van Mane, begon in 1956 met het behoud van de site en de verzameling objecten die getuigen van het sociale leven in Haute-Provence. In 1984 nam de departementsraad van de Alpes-de-Haute-Provence het beheer van de site over en voerde belangrijke restauratiewerkzaamheden uit tot 1995, vergezeld van archeologische opgravingen. In 2000 werd Salagon een departementsmuseum en in 2011 werden de collecties van Alpes de Lumière overgedragen aan het departement.

Vandaag biedt het museum permanente en tijdelijke tentoonstellingen, thematische tuinen (middeleeuwse, geuren, moderne tijden) en educatieve activiteiten. De instelling is in 1996 erkend als etnopole en werkt samen met wetenschappelijke partners om haar collecties (objecten, archieven, audiovisuele) te verbeteren en verspreidt haar onderzoek via digitale publicaties, zoals Les Cahiers de Salagon.

Externe links