Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Henri-Martin Museum, gelegen in het hart van Cahors (Lot, Occitanie), ontstond in 1833, toen het stadhuis een gemeentelijk museum oprichtte om regionale archeologische ontdekkingen en objecten in verband met de geschiedenis van Quercy te behouden. Oorspronkelijk verbonden met de bibliotheek, verhuisde hij in 1883 naar de bijlagen van het bisschoppelijk paleis, rue Émile Zola, alvorens zijn collecties in 1929 te groeperen in het voormalige bisschoppelijk paleis, gekocht door de stad na de scheiding van de kerk en de staat in 1905. Het gebouw, omgetoverd tot museum, behoudt een kapel die sinds 1999 als historisch monument is geclassificeerd, een getuige van het religieuze verleden.

Het gebouw zelf heeft een complexe geschiedenis: gebouwd in de 15e eeuw als "College des Arts," werd het in 1601 de Collège Saint-Michel, vervolgens verworven in 1802 door het departement om de concordataire bisschop te installeren. Tussen 1813 en 1860 werd het paleis uitgebreid en gemoderniseerd. De kapel, die tussen 1858 en 1860 werd toegevoegd, onderscheidt zich door zijn verfijnde inrichting (olieglazuur, grijs, vals plafond met caissons). Na 1906 verloor de site zijn religieuze functie en eindigde in 1929 met het museum.

Het museum dankt zijn huidige naam aan kunstenaar Henri Martin (een eerbetoon gegeven in 2002), wiens grote decoraties, zoals het Monument aan de Doden van Cahors (drie doeken van 385 x 280 cm) worden tentoongesteld. Zijn collecties, rijk aan 10.000 stukken, omvatten archeologie (prehistorie, oude Egypte, Gallo-Romeinse), etnografie (Oceanië, Azië), lokale geschiedenis (Gambetta fonds), en kunst (Franse schilderijen uit de 16e tot de 19e eeuw, hedendaagse kunst). Na zes jaar renovatie (2016.

Onder de vlaggenschipwerken bevinden zich Two Women in the Bath van Joseph-Marie Vien, Rondo (Pennesiaans beeld uit de 19e eeuw), of Marine tijdens de storm van Théodore Gudin. De fond bevat ook zeldzame archeologische stukken (strusk, paleo-christelijke) en etnografische collecties, zoals de Polynesische achtergrond van de Gambier eilanden. De heropening van 2022 markeert een keerpunt, met een nieuwe muzeografie om deze schatten tentoon te stellen en tegelijkertijd moderne technologieën te integreren.

Het episcopale paleis, het hart van het museum, illustreert de burgerlijke en religieuze architectuur van de 17e tot 19e eeuw. De binnenplaats, gesloten door een monumentale veranda toegevoegd in 1929, omringt een heteroclite ensemble: huis tussen binnenplaats en tuin (westvleugel), gemeenschappelijk (noordvleugel), en kapel (zuidvleugel). Gerangschikt in 1999, de laatste behoudt een retable en gebeeldhouwde panelling, getuigenis van het verleden gebruik. Recent werk onder leiding van de architecten Franck Martinez en Laurent Beaudoin heeft dit erfgoed behouden en aangepast aan de hedendaagse museumnormen.

Externe links