Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Museum voor Schone Kunsten en Kant van Alençon vindt zijn oorsprong in een postrevolutionaire groepering van een natuurhistorisch kabinet en enkele kunstwerken. In 1857 werd een officiële instelling opgericht om de kunst en wetenschappen te promoten, onder invloed van lokale persoonlijkheden zoals Léon de La Sicotière. Deze Alençoniaanse senator en geleerde speelt een sleutelrol bij het verrijken van de collecties dankzij grote donaties (Chennevières, His de La Salle, Leriche, enz.), die het belangrijkste museum erfgoed in de 19e eeuw vormen. De kant van Alençon, een lokaal embleem, integreert alleen collecties aan het eind van deze eeuw, eerst als getuige van de regionale industrie.

Oorspronkelijk geïnstalleerd in het stadhuis en vervolgens in het huis van Oze, werd het museum in 1981 overgebracht naar het voormalige Jezuïet college, gerestaureerd onder het mandaat van Pierre Mauger. Deze historische site brengt alle collecties van Alençonnaises samen, waaronder schilderijen (Franse en Nederlandse scholen, 15e en 12e eeuw), een unieke etnografische achtergrond over Cambodja (geconstitueerd door Adhémard Leclère, de laatste algemene inwoner van het land), en een sectie gewijd aan kant. In 2010 werd de know-how van het Point d'Alençon door de UNESCO ingeschreven als een immaterieel erfgoed, dat het culturele belang ervan aanbood.

Het museum onderscheidt zich ook door hedendaagse artistieke interventies, zoals de kant fresco geschilderd in 2018 door NeSpoon op zijn gevel. Zijn permanente tentoonstellingen markeren drie assen: beeldende kunst, kant (met Europese stukken uit de 17e eeuw tot heden), en Khmer etnografie. Het label Musée de France en zijn adres aan de 12 rue Charles Aveline maken het tot een centrale plaats van Normandisch erfgoed, waarbij lokale geschiedenis en internationale openheid worden gecombineerd.

Externe links