Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bibliothèque nationale de France (BnF), gelegen aan de Rue de Richelieu in het 2e arrondissement van Parijs, vindt zijn oorsprong in de koninklijke bibliotheek opgericht door Charles V in 1368 in het Louvre. Na opeenvolgende bewegingen en verspreidingen, vooral tijdens de Engelse bezetting in de 15e eeuw, werd het definitief geïnstalleerd in het Mazarin paleis in 1720 door Abbé Bignon, onder het Regency. Deze site, nu Richelieu quadrilaterale, strekt zich uit over een heel eiland en omvat 17e en 18e eeuwse gebouwen, waaronder het Tubeuf Hotel en resten van het Mazarin Paleis, ontworpen door François Mansart en Pierre Le Muet.

In de 19e eeuw veranderde architect Henri Labrouste de site radicaal door een monumentale gevel toe te voegen aan de Rue de Richelieu, de beroemde leeszaal van de Prints (1868) en de centrale winkel. Zijn opvolger, Jean-Louis Pascal, voltooide het hof van eer en bouwde de ovale kamer van de Tijdschriften (1936). Deze ontwikkelingen weerspiegelen de evolutie van de bibliotheek van een koninklijke bibliotheek naar een openbare instelling die openstaat voor onderzoekers. De site Richelieu, ondanks de overdracht van een deel van de collecties aan de site François-Mitterrand in 1998, blijft een emblematische plaats van behoud en onderzoek, huisvesting gespecialiseerde afdelingen zoals Manuscripten, Prints, of het kabinet van Médailles.

De Richelieu Quadrilaterale, in 1983 als Historische Monumenten opgenomen en genoteerd, was het onderwerp van een uitgebreide renovatiecampagne tussen 2010 en 2022. Dit project, onder leiding van architect Bruno Gaudin, heeft het mogelijk gemaakt de ruimtes te moderniseren, de bibliotheek van het Nationaal Instituut voor Kunstgeschiedenis (INHA) en de Nationale School voor Charters te integreren en een permanent museum te openen met de schatten van de collecties. Hieronder bevinden zich uitzonderlijke stukken zoals de Papyrus Prisse (circa 2350 v.Chr.), de Berthouville Treasure (II eeuw), of middeleeuwse verlichte handschriften, waaronder de Meest Rijke Uren van de Hertog van Berry. Deze collecties, verrijkt door schenkingen, legaten en het wettelijk depot opgericht onder Francis I in 1537, maken van de site een hoge plaats van geschreven en artistiek erfgoed.

De architectonische geschiedenis van de site Richelieu illustreert de opeenvolgende aanpassingen van de bibliotheek aan de groeiende behoefte aan behoud en toegankelijkheid. Robert de Cotte's interventies in de 18e eeuw, gevolgd door die van Labrouste en Pascal in de 19e en 20e eeuw, vormden een samenhangend geheel, waarbij klassiek erfgoed en technische innovaties werden gecombineerd. De Labrouste kamer, met zijn gedurfde metalen structuur, en de ovale kamer, symbool van moderniteit voor zijn tijd, getuigen van deze dualiteit. Vandaag de dag, de site, gerenommeerde Richelieu .

De rol van de site Richelieu gaat verder dan het strikt bibliothecariskader: het belichaamt het collectieve geheugen van Frankrijk, van Karolingische manuscripten tot hedendaagse archieven. BnF, als openbare instelling, zet haar collectie-, conservatie- en verspreidingsmissies voort en ontwikkelt partnerschappen met instellingen als INHA of de School of Charters. De volledige heropening van de site in 2022, na twaalf jaar werk, markeert een nieuwe fase in de geschiedenis, die zijn status als een belangrijke wetenschappelijke en culturele pool bevestigt, op het kruispunt van periodes en disciplines.

Externe links