Bewoning Néolithique (période générale) (≈ 4100 av. J.-C.)
Habitats, necropolisen en landbouwactiviteiten van meer dan 3000 jaar
Néolithique final
Ontdekte collectieve begrafenissen
Ontdekte collectieve begrafenissen Néolithique final (≈ 2770 av. J.-C.)
Uitzonderlijk bewaard begrafeniscomplex
5 mars 1998
Gebiedsbescherming
Gebiedsbescherming 5 mars 1998 (≈ 1998)
Registratie bij ministerieel decreet
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Neolithische site (cad. B 1 t/m 3, geplaatst Le Poirier, 7, 26 t/m 28, geplaatst Le Pont de Pierre, 9 t/m 12, 66, 90, geplaatst Le Jonquoire, 60, 88, geplaatst La Ferme de l'Evêché, 62, 65, geplaatst l'Ile aux Prêtres, en de percelen van het publieke domein op de genoemde plaatsen Le Jonquoire en l'Ile aux Prêtres naast de oevers van de rivier de Oise: inscriptie bij bestelling van 5 maart 1998
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische acteur genaamd
Oorsprong en geschiedenis
De archeologische site van Pont-Sainte-Maxence ligt in een meander van de Oise, met een unieke geomorfologische context. De sedimentaire afzettingen, die 5 meter hoog zijn, bevatten overblijfselen variërend van oud Neolithicum tot definitief, waaronder opmerkelijk bewaard gebleven collectieve begrafenissen. Deze site heeft geprofiteerd van een overeenkomst tussen de regionale archeologiedienst en zandstenen exploitanten, waardoor uitgebreide opgravingen mogelijk zijn.
Uit de gegevens blijkt dat habitat, necropolis en landbouwgebieden elkaar kruisen. In de buurt van de rivier bereikt stratigrafie vijf meter, met turf bedekt ongeveer 3000 jaar, van oud Neolithicum tot het einde. De uitvinding van uarry markeert een sedimentaire verandering, die van turf naar slib overgaat en waardevolle gegevens oplevert over de organisatie van het terroir, habitat en landbouwpraktijken.
De opgravingen ondervonden echter moeilijkheden, met name voor necropolissen die werden beschadigd door latere branden. Aan de andere kant leverden de heuvels van het terroir uitzonderlijk goed bewaarde milieu- en hydraulische informatie. Deze gegevens worden gebruikt om de levensstijl, landgebruik en landschapsdynamiek van deze periode te reconstrueren.
Het terrein, beschermd bij decreet van 5 maart 1998, omvat verschillende particuliere en openbare percelen, waaronder Le Poirier, Le Pont de Pierre of L'Île aux Prêtres. Zijn studie illustreert de evolutie van neolithische samenlevingen in de Oise Valley, tussen aanpassing aan het riviermilieu en ontwikkeling van innovatieve landbouwpraktijken.
De locatie, hoewel gelegen nabij Houdancourt (ongeveer breedtegraad/lengtegraad: 38 Saint-Georges), blijft onduidelijk (niveau 5/10 volgens Mérimée). De site is niet toegankelijk voor het publiek, maar het wetenschappelijk belang ervan ligt in de rijkdom van zijn sedimentaire en funeraire archieven, die een zeldzame getuigenis over Neolithicum in Picardië (nu Hauts-de-France) bieden.
De gegevens zijn voornamelijk afkomstig van opgravingen in verband met zandstenen boerderijen, waarbij het belang van samenwerking tussen archeologen en industriële actoren voor het behoud van erfgoed wordt benadrukt. Deze site is een referentie voor het bestuderen van culturele en milieutransities tijdens de Neolithische periode in Noordwest-Europa.
