Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het standbeeld Notre-Dame de France is een kolossaal werk in gietijzer ontworpen door Jean-Marie Bonnassieux tussen 1856 en 1860. Het werd gemaakt van 150 ton metaal uit Russische wapens gevangen tijdens het beleg van Sevastopol (1855), aangeboden door Napoleon III. De 16 meter hoge Maagd met Kind kijkt uit op de stad Puy-en-Velay vanaf de Corneille Rock, een basaltische nek die op 757 m boven de zeespiegel culmineert. De boogslang sokkel, opengewerkt met een 33 treden trap, herbergt een holle interieur toegankelijk door 58 spiraalvormige treden, die leidt naar de kroon van de Maagd.

Het idee van het monument werd geboren in 1850 onder impuls van Jezuïet Xavier de Ravignan en Abbé Théodore Combalot, door bisschop Auguste de Morlhon. In 1853 werd een Europese wedstrijd gelanceerd, waarbij 53 modellen, waaronder Bonnassieux, werden geselecteerd. Het publiek abonnement en de keizerlijke gave toegestaan om het werk te financieren, plechtig gezegend op 12 september 1860 voor 120.000 gelovigen. Het beeld, geclassificeerd in 1997, werd gerestaureerd in 2012 en blijft de meest bezochte site in Haute-Loire.

Een symbool van vroomheid en militaire overwinning, het standbeeld belichaamt ook een technische prestatie: de zelfdragende structuur, bestaande uit 100 boutstukken, weegt 835 ton. De anatomische details zijn indrukwekkend (voet van 1,92 m, hand van het kind Jezus 1,56 m). Een hardnekkige, opstandige legende beweert dat Bonnassieux zelfmoord pleegde na een mispositie van het kind. Hij overleed in 1892 in Parijs, 81 jaar oud.

Corneille Rock, een opmerkelijke geologische locatie, werd gekozen voor zijn hoogte en zichtbaarheid. Het Blavozy stenen voetstuk ondersteunt een platform met een panorama van de stad en de omliggende bergen. Toegang tot de kroon, lang verboden, werd heropend in 2013 na het leggen van een doorschijnende koepel. Elk niveau biedt mogelijkheden voor landschappen, waardoor de verbinding tussen het monument en zijn grondgebied wordt versterkt.

Het standbeeld vindt plaats in een context van Marian vernieuwing in de 19e eeuw, gekenmerkt door kolossale prestaties zoals Fourvière in Lyon. In Puy, een hoog middeleeuwse bedevaartsoord, herleeft het een traditie van toewijding aan de Maagd, terwijl het viert industriële moderniteit (bodem, metalen assemblage). De participatieve financiering en de grote opening ervan illustreren het populaire en administratieve enthousiasme van de tijd.

Externe links