Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Aanname van Neuilly-Plaisance werd gebouwd in het 2e kwart van de 20e eeuw (1932) op het plateau van Avron, een plaats die historisch gewijd is aan de Heilige Maria sinds de 17e eeuw. Oorspronkelijk herbergde deze site een gehucht dat verdween tussen 1634 en 1649 toen een kasteel werd gebouwd. Aan het begin van de 20e eeuw werd het plateau, verstoken van een plaats van aanbidding, een onderwerp voor de Katholieke Kerk, die de Parijse buitenwijken wilde rechristianiseren en vervolgens gekenmerkt werd door communistische invloed (de "rode gordel"). Het initiatief werd geleid door Abbé Ernest Laforge, die bisschop Gibier van Versailles in 1926 overtuigde om een kerk te bouwen. In 1928 werd een beboste grond met een vijver verworven dankzij een lokaal abonnement, dat de fundamenten van het project legde.

De werken, toevertrouwd aan architect Henri Cornus, begonnen in 1932 in een context van ideologische spanning. De stijl van het gebouw, geïnspireerd door de kerk van Notre-Dame du Raincy, combineert stenen met gewapend beton, met glazen ramen getekend door Louis Barillet en claustras in beton. De klokkentoren, geflankeerd door klokkentorens en overdonderd door een vierhoekige pijl, domineert een uniek schip met vier spanten. De kerk werd gebouwd op dertig betonnen palen die werden begraven aan het gips, vanwege de onstabiele aard van de kelder. Het meubilair, zoals de kruisweg in mozaïek (Leon Guillemaind) of de beelden van de Maagd (Georges Serraz) en het Heilig Hart (Charles Jacob, ingeschreven in de Historische Monumenten), weerspiegelt een uitzonderlijk ambacht.

De kerk, die in 1958 als parochie werd ingehuldigd, symboliseert ook een gedenkteken: een eik die in 1880 voor het gebouw werd geplant, herdenkt een slag van de oorlog van 1870 die daar plaatsvond. De gevels, daken, glas-in-lood en meubels werden in 2004 geclassificeerd, waarbij hun erfgoedwaarde werd benadrukt. Het project kreeg de steun van katholieke intellectuelen zoals François Mauriac, Paul Claudel en André Maurois, die zijn cultureel en religieus anker in de inter-oorlogsperiode illustreren.

Architectureel gezien onderscheidt de kerk zich door haar gebroken gewelfde tripartiete baai, versierd met een betonnen net dat is ontworpen om glas-in-loodramen te huisvesten. Binnen, de 26 glas-in-lood ramen van Barillet, ingebed in cement, interactie met mozaïeken en sculpturen om een moderne en heilige sfeer te creëren. De klokkentoren, verbonden door een brug met een toegangstoren, belichaamt een functionele en symbolische esthetiek, typisch voor de religieuze constructies van het tijdperk.

Het gebouw maakt deel uit van een bredere dynamiek van spirituele herovering in het licht van de groeiende secularisering van arbeidersklasse voorsteden. Hoewel dit niet gerelateerd is aan het werk van de gebouwen van de kardinaal (1931-1939), verwacht de constructie deze inspanningen door een plaats van eredienst aan te bieden die toegankelijk is voor een bevolking die sociale veranderingen ondergaat. Vandaag de dag blijft de kerk een getuigenis van de religieuze architectuur van de 20e eeuw en haar rol in de stedelijke geschiedenis van de Seine-Saint-Denis.

Externe links