Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame-de-l'Immaculée-Conception Cathedral, ook bekend als Notre-Dame-de-la-Platea, was de episcopale zetel van Antibes van de vijfde eeuw tot 1244, toen het werd overgebracht naar Grasse. Het is de grootste kerk in de stad en behoudt sporen van zijn paleo-christelijke oorsprong, waaronder een dubbele kerk uit de vijfde eeuw, ontdekt tijdens opgravingen onder de Heilige Geest kapel. Volgens de lokale traditie werd het gebouwd op de fundamenten van een Romeinse tempel gewijd aan Diane en Minerva.

De eerste gecertificeerde bisschop, Sint Armentaire (of Hermantaire), monnik van de abdij van Lérins, werd benoemd door paus Leo de Grote en geciteerd in de raad van Vaison in 442. Hij wijdde de eerste kathedraal aan de Maagd Maria, herwerkt tot het Karolingische tijdperk. Een Saracen inval in 1124 heeft de kathedraal niet beschadigd, maar de stad getroffen. De gevel, verwoest in 1746 tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog, werd gerestaureerd door Louis XV met koninklijke fondsen.

De bijzondere architectonische elementen omvatten de 18e-eeuwse deuren gesneden door Joseph Dolle, die Saint Roch en Saint Sebastian, beschermers van Antibes vertegenwoordigen. In het interieur bevindt zich een altaarstuk van Lodewijk Bréa (1515), een houten Christus van 1447, en een orgel van 1860. De kathedraal, geclassificeerd als een historisch monument in 1945, omvat ook de Heilige Geest kapel en de Grimaldi toren, getuigenissen van haar evolutie door de eeuwen heen.

Grote bouwperiodes dateren uit de 12e en 17e eeuw, met latere aanpassingen zoals de 19e eeuwse gevel. Het gebouw illustreert zo bijna 15 eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis, waarbij paleo-christelijke, middeleeuwse en klassieke invloeden worden gemengd.

Externe links