Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gaujac oppidum, bezet uit de IJzertijd, was waarschijnlijk verbonden met de Keltische bevolking van de Samnagnens, geciteerd door Plinius de Oudere. Deze strategische site, bekend sinds het begin van de 20e eeuw, heeft aangetoond aanzienlijke overblijfselen, waaronder een thermische complex gebouwd in de 1e eeuw op het derde terras van het ppodium. De opgravingen, die in 1974 door Jean Charmasson en Dominique Cannaud werden geïnitieerd, onthulden twee toestanden van de bouw van de thermale baden, die hun aanpassing aan hydraulische behoeften en sociale toepassingen weerspiegelen.

De thermale baden, oorspronkelijk gebouwd rond 20 n.Chr., omvatten een kleedkamer (apodyterium), een warme kamer (tepidarium) en een warme kamer (caldarium) met een hypocaustisch verwarmingssysteem. De afwezigheid van water leidde tot een ingrijpende herontwikkeling tussen 90 en 100 V.CHR., met de toevoeging van een 80 m3 tank en thermische bekkens. Deze veranderingen transformeerden de palester tot een servicewerf en voegden een nieuwe palester met portico's toe, die de evolutie van de Romeinse zeepraktijken illustreerde.

Ongeveer 210-220 aardbevingen hebben de thermale baden beschadigd, wat resulteert in gedeeltelijke stopzetting. Het noordelijke deel, bewaard gebleven, werd omgezet in een heiligdom gewijd aan Fortuna, het integreren van een beeld van de godin in de cistern omgezet in cel. Deze plaats van aanbidding, aangevuld met een altaar en ruimtes voor offers, getuigt van de religieuze dimensie van het oppidum. De plaats werd uiteindelijk verlaten in het midden van de derde eeuw, waardoor het einde van zijn bezetting.

De systematische opgravingen van de Society for the Study of Ancient Civilizations of the Lower Rhone Valley (SECABR) tussen 1975 en 1998 hebben deze transformaties gedocumenteerd. De thermale baden, geregistreerd als Historisch Monument in 1974, bieden een zeldzaam voorbeeld van architectonische en culturele aanpassing tussen de pre-Romeinse en Gallo-Romeinse tijdperken. De publicaties van Jean Charmasson, de belangrijkste zoeker, blijven referenties voor de studie van deze emblematische site van de Gard.

Externe links