Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Oratorium genaamd kapel Notre-Dame-de-Pitié in Angers en Maine-et-Loire

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Oratoire
Maine-et-Loire

Oratorium genaamd kapel Notre-Dame-de-Pitié in Angers

    Place du Tertre-Saint-Laurent
    49000 Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers
Oratoire dit chapelle Notre-Dame-de-Pitié à Angers

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XIIe siècle
Bouw van het achthoekige gebouw
XIIIe siècle
Gebruik als rustruimte
XVe siècle
Inwijding tot Notre-Dame-de-Pitié
1875
Begin van de huidige constructie
1878
Inwijding door bisschop Freppel
1888
Voltooiing van kluizen
1891
De pijl en Christus leggen
1908
Eerste gedeeltelijke restauratie
1965
Laatste processie
1992
Historisch monument
1996
Volledige restauratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

René-Eugène Dussouchay - Architect Ontworpen in 1875.
Charles-Emile Freppel - Bisschop van Angers Consacra l senioratorium in 1878.
Félix Ruault - Architect en beeldhouwer Gerichte voltooiing van de kluizen in 1888.
Atelier Moisseron et Ruault - Beeldhouwers Deelnam aan de decoratie van het monument.

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame-de-Pitié d-Angers Oratory vindt zijn oorsprong in een achthoekig gebouw van de 12e eeuw, waarvan de exacte functie (buriale kapel, lantaarn van de doden of rust) onzeker blijft. In de 13e eeuw diende zijn superieure kapel als rustplaats voor de processie van het Godsfeest en verwelkomde het Heilig Sacrament. Dit middeleeuwse oratorium, gewijd aan Notre-Dame-de-Pitié in de 15e eeuw, werd vernietigd tijdens de revolutie, samen met de onderdrukking van de Saint-Laurent parochiebegraafplaats.

In de 19e eeuw werden de houten gebouwen op het plein jaarlijks vervangen, totdat de architect René-Eugène Dussouchay in 1875 opdracht kreeg een definitief monument te bouwen. De kerk werd in 1878 gewijd door bisschop Charles-Emile Freppel. De gewelven werden rond 1888 toegevoegd onder leiding van Felix Ruault, en de pijl, samen met een gesmolten Christus ter herdenking van de missie van de Redemptoristische vaders, werd gelegd in 1891. Een eerste restauratie in 1908 maakte de sculpturen gedeeltelijk compleet, maar sommige elementen (butress, bogen) bleven niet af.

De laatste processie vond plaats in 1965, en het monument, bedreigd met sloop, werd vermeld op de historische monumenten in 1992. In 1996 is een volledige restauratie uitgevoerd. Vandaag de dag combineert het oratorium een verscheidenheid aan materialen (graniet, leisteen, tuffeau, Chauvigny kalksteen) en een complex plan, waarbij een rechte gebogen spanwijdte wordt gemengd met een veelhoekige apsis, die door een zinkpijl wordt overreden. Zijn geschiedenis weerspiegelt de liturgische, revolutionaire en architectonische evoluties van Angers.

De beeldhouwwerkplaats Moisseron en Ruault namen deel aan de decoratie, terwijl de toegangstrap, oorspronkelijk op een ambitieuzere manier gepland, na verloop van tijd verdween. De rust, het eigendom van een vereniging, getuigt van Marian vroomheid en de Angevin processie tradities, terwijl de uitdagingen van het behoud van de 19e eeuw erfgoed illustreren.

Externe links