Graffiti van 1603, 1610, 1630 (≈ 1630)
Sporen van post-constructie gebruik op muren.
2e moitié du XVIe siècle
Bouw van de ossuarium
Bouw van de ossuarium 2e moitié du XVIe siècle (≈ 1650)
Eerste opbouw op het kerkhof.
1964
Restauratie van het monument
Restauratie van het monument 1964 (≈ 1964)
Instandhoudingswerk verricht.
18 décembre 1990
Historisch monument
Historisch monument 18 décembre 1990 (≈ 1990)
Officiële bescherming bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Ossuary (oude), op het kerkhof (cad. A 1430): bij beschikking van 18 december 1990
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De ossuarium van Charency-Vezin, geclassificeerd als een historisch monument, dateert uit de tweede helft van de 16e eeuw. Dit kleine gebouw, typisch voor de begrafenisgebouwen van de periode, onderscheidt zich door zijn ligging op het gemeenschappelijke kerkhof. Het getuigt van de religieuze en herdenkingspraktijken van de late renaissance in Lotharingen, een regio die gekenmerkt wordt door religieuze spanningen en terugkerende epidemieën.
De ossuary draagt verschillende graffiti gedateerd 1603, 1610 en 1630, tastbare sporen van het langdurig gebruik buiten de oorspronkelijke constructie. Deze inscripties, waarschijnlijk achtergelaten door bewoners of pelgrims, illustreren de collectieve en heilige dimensie van de plaats. Het monument werd in 1964 gerestaureerd, zodat het bewaard bleef tot zijn officiële classificatie bij decreet van 18 december 1990, dat zowel het ossuarium als zijn directe omgeving op de begraafplaats beschermt (kadasterpark A 1430).
Het is eigendom van de gemeente Charency-Vezin (departement van Meurthe-et-Moselle) en maakt deel uit van een regionaal funerair erfgoed dat vaak onbekend is. De locatie, dicht bij de historische grens tussen Lotharingen en Luxemburg, herinnert aan culturele uitwisselingen en grensoverschrijdende artistieke invloeden. Vandaag, hoewel zijn eerste roeping is verdwenen, blijft het monument een architectonisch getuigenis van de herdenkingspraktijken van het oude regime, tussen toewijding en beheersing van epidemieën.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen