Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De paviljoens van Togo en Kameroen werden in 1930 gebouwd door architecten Louis-Hippolyte Boileau en Charles Carrière voor de internationale koloniale tentoonstelling van 1931 in Parijs. Na de tentoonstelling werd de site in 1933 omgebouwd tot het Museum of Wood Industries. Deze houten structuren, typisch voor de koloniale architectuur, illustreren de erfenis van universele tentoonstellingen en hun latere hergebruik.

In 1969 richtte de politicus Jean Sainteny, voormalig commissaris van de Republiek voor Tonkin en resistent, het Boeddhistische Internationaal Instituut op met als doel een interreligieus boeddhistisch cultureel centrum in Frankrijk op te richten. Ondanks financiële moeilijkheden verwierf het instituut in 1975 de voormalige vlag van Kameroen, toen verlaten, om daar een pagode te vestigen. Het werd in 1977 ingehuldigd door Jacques Chirac, burgemeester van Parijs en markeerde de transformatie van een koloniaal symbool in een Aziatische spiritualiteit.

De site werd in 1985 verrijkt met de bouw van de Tibetaanse tempel Kagyu-Dzong, geïnitieerd door Kalou Rinpoche en Jean Ober, secretaris-generaal van het instituut. Na de zelfverlossing van het Instituut in 2003 werd het beheer van de pagode overgenomen door de Boeddhistische Unie van Frankrijk. De paviljoens, geclassificeerd als Historische Monumenten in 2024, getuigen vandaag van een dubbel geheugen: koloniaal en spiritueel.

De originele architectuur van de paviljoens, ontworpen om de Franse kolonies in Afrika te markeren, contrasteert met hun huidige roeping. Hun behoud illustreert de hernadering van het erfgoed van aanvankelijk kortstondige ruimten, waarbij de spanningen tussen koloniaal erfgoed en interculturele dialoog worden benadrukt. De pagode, open voor het publiek, blijft een plaats van aanbidding, meditatie en ontdekking van de extreme Oosterse cultuur.

Externe links