Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Pairé's tumulus, gelegen aan de Prisse-la-Charrière (Deux-Sèvres, Nouvelle-Aquitaine), vormt een gedateerde necropolis van het Midden-Nolithicum (4 - 3 980 v.Chr.). Deze necropolis bestaat uit drie structuren (A, B, C) en illustreert collectieve begrafenispraktijken. De site, gedeeltelijk geëxploiteerd als steengroeve, werd geclassificeerd als een historisch monument in 2025 na opgravingen onthullen begrafenissen en archeologische meubels (stapelassen, keramiek, botten).

De tumor A, elliptisch en intact, is 60 m lang. De cirkelvormige en raadselachtige tumulus B kan een cluster van oud puin zijn. De meest imposante tumulus C (115 m voor de opgraving) onthult een evolutie in drie fasen: een initiële funeraire borst (fase Ia, ~4460 v.Chr.), vergroot door aardingangen (fase Ib), vervolgens bedekt met een lange trapeziumtumulus (fase II, ~4000 v.Chr.) waarin een megalithische kamer in de vorm van "q.".

De opgravingen (1995/2000) opgegraven botten van ten minste acht individuen, vergezeld van voorwerpen in fibrolith, vuursteen en carane keramiek. Deze bevindingen bevestigen een collectieve begrafenis zonder later hergebruik. De tumor C, geregistreerd in 1993, heeft overeenkomsten met andere Europese neolithische sites (Barnenez, tumuli carnacean), wat grootschalige culturele uitwisselingen suggereert.

De etymologie van de naam "Pairé" (of "Péré") roept ofwel een steengroeve op, die wordt getest door middel van monsters voor wegen of kalkovens of een vervorming van "perre" (geconsolideerde trommel). De site werd in 1841 aangeduid als "Tesson's tumulus" en werd bestudeerd door Dr.Claude Cathlin (surveys in 1987) en systematisch doorzocht door Luc Laporte en Roger Joussaume.

De bouw van de C tumulus, in drie verschillende fasen, weerspiegelt geritualiseerde planning. Fase Ia bevat een veelhoekige borst, verzegeld door een stenen shirt, terwijl Fase II een dubbele trim en een cellulaire interne gaas toevoegt. De gedeeltelijk vernietigde megalithische kamer bevatte vijf individuen en één steunvat, typisch voor het Midden Neolithicum. Er werd geen spoor van hergebruik geïdentificeerd (Bronstijd, Gallo-Romeinse tijdperk).

De site maakt deel uit van een netwerk van langwerpige tumoren in West-Frankrijk en Noord-Europa, zoals Champ Châlon of Barnenez. Deze monumenten, misschien geïnspireerd door lange neolithische huizen, variëren door hun interne structuur (centrale of meerdere kamers). Hun afstemming en zichtbaarheid suggereren een territoriale markering en een symbolische functie in de agropastorale samenlevingen van die tijd.

Externe links