Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Palais de la Méditerranée, officieel Hyatt Regency Nice Palais de la Méditerranée, is een luxe hotel en een iconisch casino gelegen op de nummers 13 en 15 van de promenade des Anglais in Nice. Gebouwd tussen 1927 en 1928 door architecten Charles en Marcel Dalmas voor financiële Frank Jay Gould, belichaamt het de geest van de Crazy Years met zijn Art Deco stijl. Het project, uitgevoerd door hotelier Joseph Aletti en casinoier Edouard Baudoin, was bedoeld om het mooiste casino ter wereld te creëren, met gevels versierd met sculpturen van Antoine Sartorio en een prachtig interieur in marmer, glas-in-lood en kristal.

Het paleis werd in januari 1929 in twee fasen ingehuldigd en genoot onmiddellijk succes. Na financiële moeilijkheden en het geval Agnès Le Roux in de jaren zeventig werd het echter gedeeltelijk gesloopt in 1990, met behoud van alleen zijn gevels geclassificeerd als historische monumenten in 1989. Het glas-in-lood en meubilair werden geveild in 1981, wat het einde van zijn gouden eeuw markeerde.

Het paleis werd begin 2000 gereconstrueerd met een investering van 120 miljoen euro en heropende in 2004 onder leiding van Concorde Hotels & Resorts, vervolgens Hyatt. Tegenwoordig combineert het hotel luxe (187 kamers, waaronder 9 suites), casino beheerd door Groupe Partouche, en ontvangstruimten. De verlichte gevels, geïnspireerd door de Duizend en Een Nachten, blijven een symbool van Nice elegantie.

Het gebouw, eigendom van Constellation Hotels Holding (Qatarische hoofdsteden), werd bekroond met de vijfde ster in 2009. Het casino biedt speelzalen, restaurants zoals Le Prom De geschiedenis van het paleis weerspiegelt de veranderingen van toerisme en vrije tijd aan de Franse Rivièra, tussen glamour, schandalen en architectonische renaissances.

Architecten Charles en Marcel Dalmas, alsmede beeldhouwer Antoine Sartorio, markeerden de Art Deco identiteit van het monument. Frank Jay Gould, erfgenaam van een Amerikaanse financiële dynastie, was de patroon, terwijl de families Le Roux en Agnes Le Roux werden geassocieerd met zijn achteruitgang. Michel Butor en Max Gallo speelden een sleutelrol in het behoud van zijn gevels, geclassificeerd in extremis in 1989.

Externe links