Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De rechtbank van Orléans, gelegen tussen de straten van Bretonrie en Elzas-Lorraine, is een emblematische neoklassieke gebouw van de eerste helft van de 19e eeuw. Gebouwd volgens de plannen van architect François-Narcisse Pagot, vervangt het de oude kerk van Oratorianen en het klooster van Ursulanes. Zijn eerste steen werd gelegd op 14 november 1821 door de heer Arhuys, eerste president van het Hof van Beroep, en de inhuldiging vond plaats op 3 november 1824. De beelden, waaronder de twee stenen leeuwen die op de veranda zijn geplaatst, zijn het werk van de beeldhouwer Romagnasi.

Het paleis, oorspronkelijk ontworpen om lokale jurisdicties te huisvesten, ervaren snel ruimteproblemen. Ondanks de uitbreidingen in 1968 en 1986 tot het Tribunal de grande instance en andere diensten, werd de oorspronkelijke architectuur gedeeltelijk behouden. De rechtszaal van de eerste burgerlijke kamer, versierd met panelen, schilderijen en wandtapijten, werd opgenomen in de inventaris van historische monumenten in 1992.

Het neoklassieke gebouw onderscheidt zich door zijn vier dorische zuilen, driehoekige pediment en twee stenen leeuwen. Het huisvest nu een rechtbank, een hooggerechtshof, een districtsrechtbank, een handelsrechtbank en een arbeidersraad. Twee herdenkingsmedailles, gegraveerd door Alexis-Joseph Depaulis, markeren de bouw (1822) en de inauguratie (1827).

Tot de opmerkelijke gevallen die in dit paleis werden behandeld behoren die van de vrijwillige mGMO-maaiers in 2005 en de zaak Véronique Courjault in 2007-2008. Eva Joly, een toekomstige magistraat en politicus, was van 1981 tot 1983 plaatsvervangend aanklager.

Het paleis bezet een centrale plaats in de gerechtelijke geschiedenis van Orleans, die zowel de architectonische evolutie als de groeiende behoeften van de Franse justitie door de eeuwen heen weerspiegelt. Het interieur blijft, net als de Oratorische arcades, herinneren aan de historische verankering in de stad.

Externe links